رویکردهای تربیتی در تاریخ نظام آموزشی ایران

در هر جامعه ای ، نظام آموزشی از رویکرد تربیتی و فلسفه فکری خاص خود برخوردار است و در عین حال از شرایط اجتماعی و تاریخی نیز اثر می گیرد. آموزش در قالب مدرسه ، پدیدهای جدید و محصول مدرنیته است که در ایران عمری کمتر از دو قرن دارد اما در همین زمان کوتاه، تحولات متعددی را تجربه کرده است . هر یک از حاکمیت های سیاسی ، اثرگذاری خاص خود را برانتخاب و تداوم رویکرد تربیتی مسلط در نظام آموزشی داشته اند. این پژوهش با بررسی اسناد و منابع موجودمروری بر رویکرد تربیتی و اقدامات آموزشی پیوست آن در حاکمیت های سیاسی دو سده اخیر ایران داشته است . یافته های ۱ پژوهش نشان می دهد در دوره قاجار، مساجد و مکتب خانه ها به عنوان شکل مرسوم آموزش محسوب می شدند. قاجاریه پایه آموزش مدرن را در ایران بنا کرد و ساختار اولیه مدرسه را شکل داد. در دوره پهلوی اول و دوم تلاشهای گستردهای برای تثبیت نهادهای مدرن در ایران صورت گرفت . سیاست مدرنیزاسیون و الگوی نوسازی ، رویکرد مسلط در مواجهه با نظام آموزشی بود و با تکیه بر آن، نظام آموزشی گسترش کمی و کیفی زیادی پیدا کرد. پس از انقلاب اسلامی ، نظام آموزشی متناسب با رویکرد انقلابی و اسلامی تحول یافت . آموزش و پرورش پس از انقلاب، به دنبال آن بود تا از رهگذر پرورش مدرسه ای ، انسانی اسلامی را بپروراند. تحول بنیادین نظام آموزشی از مجرای بومی سازی و حفظ مبانی اسلامی آن از مهم ترین ویژگی های رویکرد تربیتی نظام آموزشی در دوران جمهوری اسلامی می باشد.

کلیدواژه ها:

تربیت ، آموزش و پرورش ، قاجار ، پهلوی ، جمهوری اسلامی