بررسی میزان طلاق عاطفی آموزشی دانشجویان رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد

زبان و ادبیات فارسی در انتقال تجربیات و دانش به نسل های آینده نقش مهمی ایفا می کند به همین دلیل در دانشگاه های ایران، سال هاست رشته تحصیلی زبان و ادبیات فارسی در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری ایجاد شده است. به نظر می رسد دانشجویان این رشته، به تدریج به دلایلی دچار کاهش نگرش و انگیزش مثبت می شوند و ممکن است نسبت به برخی دروس دچار طالق عاطفی آموزشی و در طول نیم دت فرسودگی تحصیلی شوند. بنابراین هدف از پژوهش کمی-کاربردی حاضر، بررسی میزان طلاق عاطفی آموزشی در دانشجویان رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد می باشد. جامعه آماری پژوهش، تمامی دانشجویان این مقاطع بودند که ۱۶۰ نفر کارشناسی، ۹۸ نفر کارشناسی ارشد و ۸۱ نفر دکتری به عنوان حجم نمونه شرکت کردند و پرسشنامه طلاق عاطفی آموزشی به شیوه نمونه گیری در دسترس در اختیار دانشجویان قرار گرفت. نتایج نشان داد طلاق عاطفی آموزشی در دانشجویان مقطع کارشناسی از دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری بالاتر است و ابتلای دانشجویان کارشناسی به زیرسازه های آن از دانشجویان ارشد و دکتری بالاتر است. بنابراین مقطع کارشناسی در انگیزش تحصیلی دانشجویان این رشته برای ادامه تحصیل اهمیت زیادی دارد و برای کاهش میزان طلاق عاطفی آموزشی، توجه به بازنگری سرفصل دروس، استفاده از شیوه های جدید تدریس و سایر راهکارهایی که به بهبود اشتغال دانشجویان در آینده کمک کند، ضروری است.

کلیدواژه ها:

فرسودگی تحصیلی ، طلاق عاطفی آموزشی ، رشته زبان و ادبیات فارسی ، دانشگاه فردوسی مشهد