پیش بینی احساس تنهایی بر اساس سبک دلبستگی و ناگویی هیجانی با میانجی گری خودشفقتی

این پژوهش با هدف پیش بینی احساس تنهایی بر اساس سبک دلبستگی و ناگویی هیجانی با میانجی گری خودشفقتی انجام شد. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش شامل تمامی دانشجویان ۱۸ تا ۲۶ ساله دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بودند که با استفاده از روش در دسترس تعداد ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و به مقیاس های احساس تنهایی دانشجویان آشر و همکاران، سبک های دلبستگی شیور و هازان، ناگویی هیجانی تورنتو تیلور و همکاران و خودشفقتی نف پاسخ دادند. داده های پژوهش با رگرسیون هایس مدل ۴ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد سبک دلبستگی ایمن به طور منفی و سبک های دلبستگی ناایمن و ناگویی هیجانی به طور مثبت احساس تنهایی را پیش بینی می کردند. خودشفقتی به طور منفی احساس تنهایی را پیش بینی می کرد. سبک دلبستگی ایمن به طور مثبت و سبک های دلبستگی ناایمن و ناگویی هیجانی به طور منفی خودشفقتی را پیش بینی می کردند. از این رو، سبک های دلبستگی و ناگویی هیجانی، به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق خودشفقتی احساس تنهایی را پیش بینی می کردند. یافته های این پژوهش می تواند در طراحی مداخلات پیشگیرانه و ارائه راهکارهای عملی جهت کاهش احساس تنهایی در دانشجویان ایرانی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، خودشفقتی ، سبک دلبستگی ، ناگویی هیجانی