نقش یادگیری ترکیبی در آموزش اثربخش به دانش آموزان کم توان ذهنی

کم توانی ذهنی مبین محدودیت های اساسی در کارکرد کنونی شخص است. دانش آموزان دچار کم توانی ذهنی در قیاس با همتایان عادی خود نیازمند آموزشی متفاوت تر و عینی تر هستند. در جهان پرشتاب امروز فناوری اطلاعات و ارتباطات، تحولی عظیم را در زمینه آموزش و یادگیری ایجاد کرده است، به طوری که امروزه آموزش های الکترونیکی در حال جایگزین شدن با شیوه های آموزش سنتی است. از طرف دیگر تحقیقات نشان داده است که آموزش های الکترونیکی صرف نیز دارای محدودیت های خاص خود هستند و نمی توانند به طور کامل جایگزین آموزش سنتی (چهره به چهره) شوند. بنابراین با وجود مزایا و معایب هر دو روش آموزشی، متخصصان امور آموزشی سعی می کنند تا روش های مختلف را با هم ترکیب کنند و معتقدند که یادگیری ترکیبی، یک رویکرد اثربخش برای حل این مشکلات است. هدف مقاله حاضر معرفی رویکرد یادگیری ترکیبی و بررسی میزان اثربخشی آن در فرآیند آموزش دانش آموزان کم توان ذهنی بود. این پژوهش، براساس ماهیت پژوهشی کیفی و از نوع تحلیل اسنادی است و روش گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای بوده است. یافته های پژوهش نشان داد یادگیری ترکیبی با داشتن مزیت های هر دو رویکرد آموزش (سنتی و الکترونیکی) یک رویکرد موثر برای افزایش اثربخشی یادگیری، سهولت دسترسی به مواد آموزشی و افزایش اثربخشی هزینه ها باشد. همچنین به دلیل ارایه فرصت های مختلف به منظور یادگیری، موجب آن می شود که در کنار افزایش جذابیت آموزش، به تفاوت های فردی فراگیران نیز به طور مناسبی توجه شود، زیرا همه افراد به یک شیوه یاد نمی گیرند و به همین دلیل استفاده از روش های مختلف برای آموزش ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، آموزش اثربخش ، دانش آموزان کم توان ذهنی