سنجش ارتباط تاب آوری انسان با مولفه های معماری بایوفیلیک در محیط آموزشی (دانشگاه)

تاثیر معماری بایوفیلیک در روان انسان ها در محیط هایی مانند ادارات و بیمارستان ها بررسی شده است، اما محیط های آموزشی پس از دبیرستان نیازمند بررسی دقیق تر است. همچنین تاب آوری در محیط های دانشگاهی، به طرق مختلفی ارزیابی شده است، اما نبود معیاری یکپارچه مانع دستیابی به راهکارهای مناسب شده است. علاوه براین با افزایش تعداد جوانانی که وارد دانشگاه می شوند نگرانی ها درخصوص سلامت روان دانشجویان افزایش یافته است. برای رفع این نگرانی ها، پژوهش حاضر به بررسی تاثیر معماری بایوفیلیک بر تاب آوری دانشجویان پرداخته است. در این مطالعه، شش مولفه معماری بایوفیلیک با پرسش نامه تاب آوری کونر و دیویدسون تلفیق و ارزیابی شد. این ارزیابی شامل دانشجویان معماری دانشگاه شمال بود که با تجزیه وتحلیل داده ها در دو بخش مجزا و مرتبط، بخش اول تجزیه وتحلیل آمار توصیفی داده ها و بخش دوم با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس انجام شد. این پژوهش یک مطالعه میدانی با استفاده از پرسش نامه است که با استفاده از نرم افزار Smart PLS و SPSS تجزیه وتحلیل شد. هدف پژوهش بررسی تاثیر معماری بایوفیلیک و مولفه های آن در تاب آوری دانشجویان در دانشگاه است. نتایج نشان داد معماری بایوفیلیک در تاب آوری تاثیر درخور توجهی دارد و از میان مولفه های بایوفیلیک، نور طبیعی (جانمایی، ابعاد، شکل و جهت بازشوها) بیشترین تاثیر را دارد و پس از آن، به ترتیب مصالح پایدار (مصالح طبیعی نظیر چوب، سنگ، آجر)، پوشش گیاهی (درختان، گل، بوته در مقیاس های مختلف)، تهویه طبیعی، آب (حوضچه، مسیر آب، آکواریوم) و هندسه عناصر طبیعی (در کل و اجزای بنا) در تاب آوری دانشجویان تاثیرگذارند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، فضاهای آموزشی ، معماری بایوفیلیک