ابعاد پایداری اجتماعی مدارس سنتی در اقلیم گرم و خشک ایران

پایداری « از مباحث مطرح در دهه های پایانی قرن بیستم و آغاز قرن حاضر به شمار می رود و هدف اساسی آن ایجاد تعادل میان سرمایه ها (ی طبیعی ، انسانی ، اجتماعی و اقتصادی ) در جهت عدالت ن بینسلی است . در پی کم توجهی در بررسی جنبه های اجتماعی پایداری ؛ در سال های اخیر، عواملی نظیر دسترسی برابر به منابع (عدالت اجتماعی )، امنیت ، مشارکت و هم بستگی اجتماعی ، ارتقاء کیفیت زندگی و تعلق مکانی به عنوان پیش نیازهایی برای پایداری اجتماعی ، تمرکز زیادی را به خود معطوف کردهاند. این بررسی در پی آن است که مدارس سنتی را به عنوان کالبد معماری در معماری اقلیم گرم و خشک ایران از نظر هماهنگی با ابعاد اجتماعی توسعه پایدار مورد بررسی قرار دهد. و به دنبال پاسخ این پرسش است که چگونه کالبد معماری می تواند زمینه ساز یکی از اهداف نظریه پایداری پایداری اجتماعی باشد؟ به این منظور نمونه هایی از مدارس سنتی در مناطق گرم وخشک ایران مورد بررسی قرار گرفته و تحلیل شده است . روش پژوهش در این مقاله توصیفی -تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و میدانی است ؛ نتیجه آنکه معماری مدارس، معماری اجتماعمحور، پاسخگو و همخوان با نیازهای اساسی و عالی انسان و الگوهای رفتاری او می باشد. حمایت از زندگی اجتماعی ، ایجاد ساختارهای باهویت در جهت به وجود آوردن حس تعلق ، فضاهای انعطافپذیر و ...، از راهکارهای عملی طراحی مناسب برای دستیابی به پایداری اجتماعی است ؛ از نگاه امروز ارزشهای معماری بومی با رویکردی به معماری پایدار شکل گرفته است که می توان از تکنیک های آن در طراحی بناهای معاصر به منظورخلق معماری پایدار استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

ابعاد پایداری ، اقلیم گرم و خشک ، مدارس سنتی ، پایداری اجتماعی