تبیین مولفه رشد میان افزا در ساماندهی کالبدی و فیزیکی شهر(مطالعه موردی: شهربهشهر)

در دهه های اخیر با بروز مشکلاتی ناشی از رشد کالبدی وسیع شهرها مانند کاهش کیفیت زندگی و وجود فضاهای رهاشده شهری و متروکه و بافت های فرسوده در نواحی شهر سبب شده به رویکرد رشد میان افزا با احیای ظرفیت های موجود درون شهرها در جهت جلوگیری از تخریب محیط زیست و منابع طبیعی ، ساماندهی فضایی و کالبدی شهر و استفاده بهینه از اراضی شهری توجه شود. هدف اصلی این پژوهش تبیین مولفه رشد میان افزا در ساماندهی کالبدی و فیزیکی شهر بهشهر می باشد. این پژوهش ازنظر هدف، کاربردی و ازنظر روش،توصیفی - تحلیلی است .جامعه آماری پژوهش ، مدیران و کارشناسان دستگاههای اجرایی می باشند.نتایج حاصل نشان می دهد در شهر بهشهر بیشترین تحقق مولفه های رویکرد رشد میان افزای مربوط به مولفه تخریب اراضی زراعی و باغی به دلیل جهات ساخت و ساز به سمت حاشیه شهر و کمترین میزان تحقق مربوط به مولفه های سرانه های استاندارد یا مصوب شهری و تعداد تشکل های مردمی مربوط به مسائل شهری است . براساس ضریب همبستگی پیرسون ،مولفه نفوذپذیری بیشترین اثرگذاری را در رشد میان افزای شهر بهشهر دارد.در برنامه های رشد و توسعه شهری مدیریت شهری تنها به بهبود شاخص های زیرساختی (با میانگین ۰۹.۳ و آماره تی ۵۴.۲) توجه نموده است .همچنین در حوزه ساماندهی کالبدی و فیزیکی بهشهر ،مدیریت شهری تنها در توسعه تراکم خالص شهری ، استفاده بهینه از زیرساخت ها و تسهیلات موجود، توسعه شبکه معابر و شناسایی و بهرهگیری از ظرفیت های موجود جهت توسعه درونی دارای عملکرد نسبتا مطلوب بوده و به وضعیت سرانه ها و کاهش فشار توسعه در پهنه های فضای سبز توجه چندانی نداشته اند.

کلیدواژه ها:

رشد میان افزا ، ساماندهی کالبدی و فیزیکی ، شهر بهشهر