بررسی تطبیقی معماری پایدار با اصول و ارزش های نهفته در معماری ایرانی _ اسلامی

مبحث پایداری به عنوان نقطه عطفی در مسیر توسعه توجه مجامع جهانی را به خود جلب کرده است ، معماری پایدار ضمن لحاظ کردن نیازهای انسانی به پایدارسازی آثار معماری به لحاظ کالبدی و اجتماعی کمک می کند. همین امر سبب شده تا با نگاهی ناقدانه نسبت به وضعیت معماری معاصر، رویکرد پایداری در طراحی اهمیت ویژه ای پیدا کند. متاسفانه با وجود فرهنگ غنی در معماری ایرانی ، تاکنون تلاش های اندکی برای درک مفاهیم معماری ایرانی - اسلامی و تاثیری که می توانند بر ارتقای سطح پایداری یک مکان داشته باشند، صورت گرفته است . این تحقیق با هدف تبیین شاخصه های پایداری و تطبیق آن با مولفه های معماری سنتی ، مبتنی بر بازشناسی ارزش های ایرانی -اسلامی و همچنین ارائه راهکارهایی جهت طراحی "معماری پایدار" بر اساس اصول معماری ایرانی صورت گرفته است . روش پژوهش این نوشتار تحلیل توصیفی مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است . نتایج این پژوهش نشان می دهد ارتباط و همپوشانی عمیقی میان دو مفهوم پایداری و ارزش های نهادینه شده در معماری ایرانی - اسلامی از جمله مردم واری ،پرهیز از بیهودگی ،درونگرایی ، خودبسندگی ،پیمون و نیارش و... وجود دارد و می توان با هم افزایی این مفاهیم »اصول طراحی معماری با رویکرد پایداری « را باز نویسی نمود.

کلیدواژه ها:

پایداری ، معماری سنتی ، اصول و ارزش های ایرانی اسلامی