بازخوانی تصویر بهشت در مولفه های مکانی، خیابان چهارباغ عباسی بر اساس نظریهی گفتمان لاکلا و موفه

تلاش برای ساختن بهشت بر روی زمین، از دیرباز در باور بسیاری از فرهنگ ها وجود داشته است. چهارباغ اصفهان با باغ ها، نهرهای آب و ردیف درختان، یکی از جلوه های این اندیشه و باور، در سرزمین ایران است. این پژوهش، با رویکرد تفسیری و با بهره گیری از نظریه ی گفتمان لاکلا و موفه، به خوانش و تحلیل مولفه های مکانی خیابان چهارباغ عباسی پرداخته است. در این مطالعه، بنیان های حکمی و فلسفی گفتمان آرمان شهر عصر صفوی و چگونگی تجلی معانی و مفاهیم این گفتمان در مولفه های مکانی خیابان چهارباغ عباسی بررسی شده است. یافته های پژوهش، نشان می دهد که ساختار معماری و شهرسازی خیابان چهارباغ، متاثر از گفتمانی است که به دنبال خلق آرمان شهر ایرانی- اسلامی در پایتخت عصر صفوی است. آرمان شهری که به دنبال ایجاد بهشتی زمینی است. عناصر طبیعی و مصنوع و معماری باغ های پیرامون خیابان چهارباغ عباسی در وحدت با یکدیگر، تصویری از بهشت موعود را بازنمایی می کنند. این عناصر، نه تنها کاربردی زیبایی شناسانه داشته اند؛ بلکه به عنوان بخش هایی ضروری از یک روایت فلسفی و فرهنگی بزرگتر، عمل می کنند که هدف آن، بازتاب یک دیدگاه آرمانی از زندگی انسان، در هماهنگی با طبیعت و نظم الهی است. خوانش این روایت ها، نشان می دهد که مفاهیم معنوی، چگونه می توانند، در خلق فضاهای شهری معنادار و با هویت، تاثیرگذار باشند

کلیدواژه ها:

آرمان شهر ، بهشت ، پردیس ، تحلیل گفتمان ، چهارباغ عباسی