بررسی مبانی فقهی ماده واحده سقط درمانی با تاکید بر قاعده المشقه تجلب التیسیر

قانونگذار در زمینه تصویب قوانینی که در ارتباط با تکنیک های نوین زیست پزشکی است، نتوانسته انطباقی بین دیدگاه فقها و مسایل روز ایجاد کند. یکی از مسائلی که در فقه زیست پزشکی به آن پرداخته می شود، سقط جنین است که، در بررسی مبانی فقهی، موضع حائز اهمیت این است که اگر بقای جنین موجب مشقت شدید مادر شود، ضمن اینکه عمومیت حکم و حرمت سقط جنین به قوت خود باقی است، در موارد خاص به واسطه وجود عسر و حرج، حکم حرمت به جواز تبدیل می شود، این حکم ثانویه که صرفا در موارد خاص ساری و جاری است، در فقه فریقین مبتنی بر ضرورت اجتماعی و عسر و حرج می باشد. پژوهش حاضر درصدد است با شیوه توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و کتابخانه ای مبانی فقهی و ادله ماده واحده سقط درمانی مصوب ۱۳۸۴ را از منظر قاعده فقهی "المشقه تجلب التیسیر" مورد مقایسه قرار دهد و در انتها پیشنهادات تقنینی جهت بهره وری بیشتر و رفع چالش های وارده مانند ممنوعیت سقط به شیوه کورتاژ (مثله)، سکوت ماده واحده نسبت به موارد سقط بعد از ولوج روح و انجام اصلاحات در مورد سقط قبل از ولوج روح همانند: عدم حصر علت حرج به عقب افتادگی یا نقصان خلقت، ارائه گرداند.

کلیدواژه ها:

سقط درمانی ، قاعده مشقت ، قاعده الحرج ، تقنین