بررسی رابطه ویژگی های شخصیتی با میزان مشکالت بین فردی با میانجی گری کیفیت دلبستگی و نگرش به عشق در دختران در دوره نامزدی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ویژگی های شخصیتی با میزان مشکالت بین فردی با میانجی گری کیفیت دلبستگی و نگرش به عشق در دختران در دوره نامزدی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دختران در آستانه ازدواج مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر صحنه در سال ۱۴۰۰-۱۴۰۱ بود که از میان ۳۵۵ نفر، ۱۸۶ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه های ویژگی های شخصیتی (NEO)، پرسشنامه کیفیت دلبستگی (MAQ)، مقیاس نگرش به عشق (MAS) و مشکالت بین فردی پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها در بخش امار توصیفی از جداول فراوانی، درصد و نمودار برای توصیف سوالات جمعیت شناختی پژوهش و آمارهای پراکندگی مرکزی (میانگین و انحراف معیار) برای توصیف متغیر های پژوهش استفاده شد. در بخش امار استنباطی نیز از آزمون کولموگروف اسمیرنف و مدلهای رگرسیونی چندگانه با متغیر پنهان و آشکار برای بررسی فرضیه های پژوهش استفاده شد. ابزار تجزیه و تحلیل اطلاعات پرسشنامه ای این پژوهش نرم افزارهای آماری SPSS & AMOS است. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که بین ویژگی های شخصیتی و مشکالت بین فردی رابطه معنادار (p=۰.۰۰۱) وجود دارد، بین مشکالت بین فردی و ویژگی های شخصیتی با میانجی گری کیفیت دلبستگی رابطه معنادار (p=۰.۰۰۱) وجود دارد، بین مولفه های ویژگی های شخصیتی و مشکالت بین فردی با میانجی گری نگرش به عشق رابطه معنادار (p=۰.۰۰۱) وجود دارد. در نتیجه در مشاوره های ازدواج باید به ویژگی های شخصیتی و کیفیت دلبستگی افراد در حل مشکالت بین فردی توجه شود.

کلیدواژه ها:

ویژگی های شخصیتی ، میزان مشکالت بین فردی ، کیفیت دلبستگی ، نگرش به عشق