بررسی سیستم جامع و نوآورانه در مدیریت محیط زیست شهری و ارتباط آن با فرایند توسعه پایدار شهری، نمونه موردی شهر همدان

شهرها، به عنوان هسته های پیچیده ی توسعه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در عصر مدرن، همواره در معرض فشارهای ناشی از رشد سریع جمعیت، توسعه صنعتی و تقاضای فزاینده برای منابع طبیعی قرار دارند. این تحوالت، اگرچه فرصتهای متعددی برای پیشرفت بشر فراهم کرده اند، اما به تبع خود، بحران های محیطی جدیدی را نیز به همراه دارند که تهدیدی جدی برای بقای محیط زیست و پایداری اجتماعی به شمار می آید. در این مقاله، به بررسی یک رویکرد جامع و نوآورانه در مدیریت محیط زیست و ارتباط آن با فرآیند توسعه پایدار شهری پرداخته شده است. هدف این تحقیق، ارائه مدل های موثر مدیریتی برای کاهش اثرات منفی محیطی در راستای دستیابی به توسعه شهری است که نه تنها به نیازهای کنونی پاسخ دهد، بلکه نسل های آینده را نیز در نظر گیرد. این مقاله با بررسی انتقادی رویکردهای موجود، به معرفی استراتژی های پیشرفته ای همچون «اقتصاد دایره ای» و «هوشمندسازی شهرها» به عنوان ابزارهایی نوین در مدیریت منابع طبیعی و بهبود کیفیت زیست محیطی می پردازد. در این مسیر، با تحلیل دقیق سیاست های زیست محیطی و ابزارهای مدیریتی در سطوح مختلف حکمرانی، این تحقیق نشان می دهد که تنها از طریق هم افزایی میان ابعاد اقتصادی، اجتماعی و محیطی می توان به توسعه پایدار شهری دست یافت. یکی از یافته های کلیدی این مقاله این است که سرمایه گذاری در فناوری های سبز و ارتقاء حکمرانی زیست محیطی، می تواند عامل اصلی برای کاهش آثار منفی تغییرات اقلیمی و ارتقاء کیفیت زندگی در مناطق شهری باشد. نتایج این تحقیق بر لزوم ادغام مولفه های اجتماعی و محیطی در فرآیندهای تصمیم گیری شهری تاکید می کند و پیشنهاد می دهد که مدل های مشارکتی با توجه به آگاهی و تعامل شهروندان در فرآیندهای تصمیم گیری، می تواند به بهبود کارایی سیاست های زیست محیطی منجر شود. این مقاله بر اهمیت تالش های جهانی و همکاری های بین المللی در راستای توسعه پایدار شهری و حفظ محیط زیست تاکید کرده و آن را به عنوان پیشنیاز ضروری برای ایجاد شهری آینده نگر و سبز معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت محیط زیست ، توسعه پایدار ، آلودگی هوا ، منابع طبیعی ، سیاست های زیست محیطی