نقش حیاتی حفظ تاریخی در معماری و برنامه ریزی مدرن

اصول ارزش یک معماری در هر دوره به این است که آن بنا بتواند پاسخگوی واقعی نیازهای زمان خود باشد. حال اگر قرار باشد ما در کنار یک اثر تاریخی بنایی احداث کنیم آیا برای احترام و ارزش گذاری و حفظ هویت آن بنا می بایست ساختمان جدید مطابق همان معیارها به لحاظ فرم، شکل و حتی استفاده از همان مصالح ساخته شود؟ کشور ما به لحاظ فرهنگ معماری و شهرسازی و غنای آثار ارزشمند گذشتگان بدون شک یکی از شاخصترین کشورهای جهان محسوب میشود. در اثر حرکت جامعه به سمت صنعتی شدن، کالبد جامعه سنتی دچار مشکلات بسیاری شد که در اثر تغییرات به وجود آمده در ساختار اقتصادی و اجتماعی جامعه، این کالبد کارایی گذشته خود را از دست داد و با توجه به رشد شتابان ورود تولیدات صنعتی و روند صنعتی شدن و عدم آمادگی علمی و اجتماعی و فرهنگی دست اندرکاران برای مقابله با این تحولات سریع، تغییرات و ناهنجاریهای جبران ناپذیر در کالبد شهرهای سنتی به وجود آمد که ادامه این روند با رشد شهرنشینی و هجوم جمعیت مهاجر به سمت شهرها ابعاد گستردهتری به خود گرفت تا جایی که تخریب و نوسازی نشانه تجدد و گرایش به مدرنیته به عنوان یک ارزش محسوب می شود. معماری از شرایط محیط خود شکل میگیرد و نیازهای هر دوره است که بر شکل معماری و شهرسازی تاثیر میگذارد و ارزشمند بودن این بناها به این جهت است که آنها محصول نیازهای مردمی بوده اند که آنها را به وجود آورده اند که طبیعتا با امکانات تکنیکی، اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی زمان خودشان کامال هماهنگ بوده اند. نهایت اینکه این بناها و این محالت محصول زمان خود هستند، لذا می بایست در حفظ و حراست از این بناها به عنوان نشانه فرهنگ ملی و ارتباط نسل دیروز و امروز و آینده نهایت سعی خود را کنیم. در منظرهی همواره در حال تحول معماری و برنامه ریزی شهری، یک جنبه اساسی که اغلب نادیده گرفته میشود، نقش حفظ تاریخی است. در حالی که نوآوری و پیشرفت امری حیاتی است، حفظ میراث معماری ما نیز به همان اندازه اهمیت دارد. این مقاله به اهمیت حفظ تاریخی در معماری و برنامه ریزی مدرن می پردازد و نقش آن در شکل گیری جوامع پایدار، فرهنگی غنی و مقاوم را برجسته میکند.

کلیدواژه ها:

فرهنگ معماری ، محیط فرهنگی ، مدرنیته ، نوآوری ، هویت ، تحول معماری