برنامه ریزی شهرداری ها در کنترل و پیشگیری از مهاجرت بی رویه به شهرها

رشد بی رویه مهاجرت از شهرهای کوچک به کلان شهرهایی مانند تهران مشکل های ساختاری و شهری، آسیب های همچون رشد جرایم، تعارض فرهنگی اجتماعی، کمبود امکانات و اختلال در حوزه مدیریت شهری را در پی داشته است. داشتن نگاهی واقع بینانه به مسئله مهاجرت از شهرهای کوچک و روستاها به کلان شهرها، مد نظر قرار گرفتن دسترسی به عدالت و برخورد با این موضوع به عنوان رویکردی علمی، از جمله راهکارهای کاهش پیامدهای مهاجرت است. تصمیم گیری و اقدام به انجام هر تغییری در زندگی انسان می تواند استرس زا و چالش برانگیز باشد. تصمیم به مهاجرت نیز یک تغییر بزرگ و اساسی در زندگی هر انسانی است و جنبه های مختلف زندگی از جمله فردی، ارتباطی، شغلی، اجتماعی، اقتصادی و… را تحت تاثیر قرار می دهد به همین دلیل کاملا طبیعی است که فرد دچار استرس قبل از مهاجرت شود. ر بیشتر مواقع، مهاجرت تصمیمی برای رسیدن به شرایط بهتر در زندگی برای افراد به شمار می رود و می توان آن را تصمیمی عاقلانه برای رسیدن به نقطه ای مطلوب تر در حوزه تحصیل، اشتغال یا امکانات رفاهی دیگر دانست. عدم تعادل اقتصادی ایجاد شده در استان های کشور یکی از دلایل اصلی موج های مهاجرت به کلانشهرها است. ایجاد توازن در ساختار جمعیتی، مرهون عدالت در نظام عرضه و تقاضا است که باید این دو مقوله را به ویژه در بخش اقتصادی تعدیل کرد تا بدین وسیله در میان روستاییان و افراد ساکن در شهرهای کوچک انگیزه های مهاجرت به تهران کمتر شود و اینگونه در مسیر دستیابی به توسعه پایدار گام برداشت.

کلیدواژه ها:

حوزه تحصیل ، اشتغال ، مسئله مهاجرت