ارتﻘای پایداری در سکونتگاههای تکواحدی براساس معماری بومی در کرانه شمالی خلیج فارس و دریای عمان

این مﻘاله به معماری خانه، مامن خانواده، براساس معیارهای توسعه پایدار میپردازد و دامنه آن به کرانه شمالی خلیج فارس و دریای عمان محدود است، اقلیم گرم و مرطوب ایران که بیشترین رشد جمعیت ایران در سالهای اخیر  را داشته است، ضرورت این مطالعه را در مﻘیاس کلان، هدایت معماری به سوی توسعه پایدار ایجاب مینماید. در این پژوهش مسکن بومی اقلیم گرم و مرطوب در گونه تکواحدی که فراگیرترین نوع سکونت در دامنه تحﻘیق است، از جنبه پایداری سنجیده میشود. پرسش اصلی پژوهش این است که از کدام ویژگیهای پایداری معماری مسکن بومی در اقلیم گرم و مرطوب ایران میتوان برای طراحی معماری معاصر الگو گرفت. اهداف پژوهش شامل ارزشگذاری پایداری سکونتگاههای تکواحدی بومی و ارایه چکلیست طراحی پایدار در این اقلیم بود. بر این اساس، پژوهش، بر دو سطح مطالعه نظری و تجربی استوار است؛ در سطح نظری، سامانه GSAS بهعنوان ملاکی برای ارزیابی انتخاب و بررسی شد. در سطح تجربی، مدلهای تحﻘیق که شامل ۹ خانه بومی که تا به امروز به حیات خود ادامه داده و مورد بهرهبرداری مسکونی هستند، در اقلیم گرم و مرطوب، ارزیابی و در یک آنالیز مﻘایسهای، نتایج ارزیابیها مﻘایسه و تحلیل شدند. نتیجه این بود که رسیدن به این مهم که خانههای بومی در کرانه شمالی خلیج فارس و دریای عمان در مواردی خاص قابلیت الگوبرداری دارند و نﻘاط قوت آنها از جنبه پایداری ارایه و معیارهایی برای طراحی مسکن معاصر در این اقلیم ارایه شده است.

کلیدواژه ها:

Sustainable Development ، Sustainable Architecture ، Vernacular Housing ، Hot and Humid Climate ، GSAS ، توسعه پایدار ، معماری پایدار ، مسکن بومی ، اقلیم گرم و مرطوب ، سامانه GSAS