بررسی گردشگری سبز و توسعه فرهنگی جوامع محلی با احیای میراث معماری صنعتی مازندران

اهداف: هدف از این پژوهش شناسایی راهبردهای بهره گیری مجدد از میراث صنعتی استان مازندران، ثبت شده در فهرست میراث ملی، در توسعه جوامع محلی با رویکرد پایداری است. از این رو پژوهش با شناسایی مولفه های موثر در توسعه گردشگری سبز آثار میراث صنعتی مازندران، با تاکید بر میراث مشترک ایران و آلمان؛ به تاثیر هر یک بر توسعه پایدار پرداخته، راهکارهایی را برای تغییر کاربری تطبیقی آن ها پیشنهاد می دهد. روش ها: به کمک روش ای.اچ.پی به ارزیابی مولفه های اصلی پرداخته؛ و تهیه پرسش نامه و روش دلفی از تجربه متخصصان کمک گرفته شد. سپس با بررسی میراث صنعتی مازندران و با مقایسه موقعیت آن با موارد مشابه، مولفه های تاثیرگذار در انتخاب نوع بهره وری، اولویت بندی شد. یافته­ ها: هریک از آثار میراث صنعتی مازندران مانند کارخانه پنبه بابل با ۲۶.۶ در صد، کارخانه نساجی قائم شهر با ۲۱ درصد، راه  ناصری با ۲۰.۶ درصد، پل فلزی چالوس با ۱۶.۸ درصد و  پل لار با ۱۵.۵ درصد؛ رابطه میان توسعه گردشگری و توسعه جوامعی محلی را نشان می دهند. نتیجه­ گیری: معاصرسازی میراث صنعتی با اولویت توسعه پایدار اجتماعی و سپس با توسعه اقتصادی و زیست محیطی، سبب توسعه جوامع محلی می شود. رونق گردشگری سبز با مفاهیم چون ایجاد امنیت دسترسی، امکان فروش، عرصه بندی عمومی و خصوصی، استفاده بهینه از محوطه مخروبه، ایجاد کاربری چندمنظوره و ساماندهی واحدهای تجاری و همچنین توسعه فرهنگی با حفاظت از آثار، توسعه یکپارچه، و برگزاری فعالیت های فرهنگی در توسعه جوامع محلی مازندران نقش موثری خواهند داشت.

کلیدواژه ها:

Heritage of Industrial Architecture ، Contemporary Heritage ، Sustainability ، Contemporary Architecture ، Cultural Tourism ، Development Architecture ، Shared-heritage of Iran and Germany ، میراث معماری صنعتی ، میراث معاصر ، پایداری ، گردشگری فرهنگی ، توسعه پایدار ، معماری معاصر