نقش برنامه ریزی مشارکتی در تحقق عدالت فضایی و دسترسی به فضاهای سبز در چارچوب شهرهای ۱۵ دقیقه ای

در عصر حاضر، رشد سریع شهرها و تراکم جمعیت، دسترسی منصفانه به فضاهای سبز را به یک چالش اساسی در برنامه ریزی شهری تبدیلکرده است. کمبود فضاهای سبز، به ویژه در مناطق با دسترسی محدود، موجب افزایش نابرابری ها و کاهش کیفیت زندگی شهری میشود. برایمقابله با این چالش، مفهوم شهرهای ۱۵ دقیقه ای به عنوان مدلی نوین مطرح شده که بر تامین دسترسی سریع و آسان به خدمات و امکانات شهری،ازجمله فضاهای سبز، تاکید دارد. دراین چارچوب، برنامه ریزی مشارکتی می تواند نقش موثری در توزیع منصفانه فضاهای سبز و تحققعدالت فضایی داشته باشد. این پژوهش باهدف بررسی تاثیر برنامه ریزی مشارکتی بر بهبود دسترسی عمومی به فضاهای سبز و ارتقایعدالت فضایی در چارچوب شهرهای ۱۵ دقیقه ای صورت گرفته است. روش تحقیق این مطالعه توصیفی- تحلیلی بوده و داده ها ازطریق مطالعاتکتابخانه ای و تحلیل پژوهش های پیشین گردآوری شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که برنامه ریزی مشارکتی با درگیر کردن جامعه درتصمیم گیری ها، می تواند به توزیع منصفانه تر فضاهای سبز و کاهش نابرابری های فضایی کمک کند. همچنین، الگوی شهرهای ۱۵ دقیقه ای باتامین دسترسی محلی به فضاهای سبز و کاهش وابستگی به وسایل نقلیه، می تواند عدالت فضایی را در محیط های شهری تقویت کند. یافته هایاین مطالعه تاکید دارند که تلفیق برنامه ریزی مشارکتی و مدل شهرهای ۱۵ دقیقه ای می تواند بستری مناسب برای ایجاد دسترسی برابر به فضاهایسبز و تحقق عدالت فضایی فراهم کند. به طورخاص، این رویکرد میتواند به عنوان راهکاری برای بهبود کیفیت زندگی شهری و توسعه پایدارشهرها به کار گرفته شود و زمینه ساز شهرهایی با توزیع امکانات عادلانه تر و محیطی دلپذیرتر برای تمامی شهروندان باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، فضاهای سبز ، شهرهای ۱۵ دقیقه ای ، برنامه ریزی مشارکتی ، عدالت فضایی