اثربخشی آموزش مهارت های مثبت اندیشی بر مبنای آموزه ای دینی بر اشتیاق تحصیلی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان دارای اهمال کاری تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت ­های مثبت­ اندیشی بر مبنای آموزه­ های دینی بر اشتیاق تحصیلی و سازگاری تحصیلی دانش ­آموزان دارای اهمال کاری تحصیلی انجام شد. روش این پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش­ آزمون- پس ­آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش عبارت بود از تمامی دانش ­آموزان پسر دارای اهمال کاری تحصیلی دوره متوسطه اول منطقه ۶  شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲. از میان جامعه آماری تعداد ۳۰ دانش ­آموزان پسر که براساس پرسش نامه اهمال کاری تحصیلی دارای اهمال کاری تحصیلی بالایی بودند به شیوه نمونه­ گیری خوشه ­ای چندمرحله ­ای انتخاب و به صورت تصادفی در دوگروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) گمارش شدند. برنامه مداخله مثبت­ اندیشی بر مبنای آموزه­ های دینی به گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ­ای آموزش داده شد. به­ منظور جمع­ آوری داده­ های پژوهش، از پرسش نامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴)، پرسش نامه اشتیاق تحصیلی فردریکز و همکاران (۲۰۰۵) و پرسش نامه سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (۱۹۸۴) استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج تجزیه و تحلیل یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مهارت ­های مثبت اندیشی بر مبنای آموزه ­های دینی بر افزایش اشتیاق تحصیلی و بهبود سازگاری تحصیلی دانش­ آموزان پسر دارای اهمال کاری تحصیلی موثر است (۰۱/۰p<). آموزش مهارت های مثبت اندیشی بر مبنای آموزه های دینی با رویکرد آموزشی مفید، در جهت افزایش اشتیاق تحصیلی و بهبود سازگاری تحصیلی دانش ­آموزان دارای اهمال کاری تحصیلی، موثر است.

کلیدواژه ها:

اثربخشی مثبت اندیشی بر مبنای آموزه های دینی ، اشتیاق تحصیلی ، سازگاری تحصیلی ، اهمال کاری تحصیلی