ارزیابی موفقیت طرح ترافیک اصفهان به عنوان یکی از سیاست های (TDM) برای دستیابی به توسعه پایدار شهری

افزایش جمعیت شهری منجر به رشد چشمگیر حمل ونقل شده و بدین ترتیب، مسائل و چالش های فراوان در کلان شهر ها ظهور کرده اند. یکی از رویکردهایی که برای رفع مشکلات حمل ونقل در سال های اخیر موردتوجه قرارگرفته، رویکرد مدیریت تقاضای سفر است. هدف از این رویکرد، کاهش اثرات منفی استفاده از خودرو، ازجمله ازدحام ترافیک، کاهش ایمنی، افزایش آلودگی های زیست محیطی، کاهش زیست پذیری و بهبود ویژگی های کیفی شهرها است؛ بنابراین روشن است که اجرای سیاست های این رویکرد می تواند به تحقق اهداف توسعه پایدار شهری کمک می کند؛ بااین حال، درصورتی که اصول اجرایی این رویکرد به درستی رعایت نشوند؛ نه تنها نتایج مطلوب حاصل نمی شود؛ بلکه مشکلات جدیدی نیز به وجود می آید. کلان شهر اصفهان نیز از این قاعده مستثنی نیست. این در حالی است که بیش از یک دهه از اجرای طرح ترافیکی در شهر اصفهان که یکی از سیاست های رویکرد مدیریت تقاضای سفر است، می گذرد. بدین ترتیب این پژوهش به دنبال پاسخ دادن به این سوال است که اجرای طرح ترافیک اصفهان، چه میزان در دستیابی به اهداف توسعه پایدار شهری موفق بوده است؟ بنابراین ابتدا مولفه ها و سنجه ها شناسایی شده و سپس وضعیت طرح ترافیک شهر اصفهان مورد ارزیابی قرار گرفت. بدین منظور با بهره گیری از روش (AHP) میزان اهمیت سنجه ها مشخص شد و با استفاده تحلیل های مکانی (GIS) به ارزیابی و تحلیل پرداخته شده است. روش مطالعه کتابخانه ای، مشاهده میدانی و توزیع پرسش نامه بوده و جهت گردآوری داده ها و از آزمون T تک نمونه ای برای سنجش آماری استفاده شد؛ در انتها، نتایج نشان داد، طرح ترافیک شهر اصفهان به موفقیت کافی برای دستیابی به اهداف توسعه پایدار شهری نرسیده است و می توان چنین نتیجه گرفت که عدم نگاه جامع به مسئله در عدم اجرای موفق این طرح نقش اساسی داشته است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، مدیریت تقاضای سفر ، طرح ترافیک اصفهان ، حمل ونقل پایدار