تجلی عشق از مظاهر مکتب رومانتیسم در اشعار خلیل مطران و شهریار

مکتب رومانتیسم به عنوان یک جریان ادبی و هنری در قرن نوزدهم تاثیر عمیقی بر توسعه ادبیات معاصر داشته است و عشق به عنوان یکی از مهم ترین مظاهر آن، در آثار شاعران این مکتب به وضوح نمایان است. در این راستا، خلیل مطران و شهریار به عنوان دو شاعر برجسته، با نگاهی عمیق به عشق و احساسات انسانی، توانسته اند تاثیرات رومانتیسم را به تصویر کشند. خلیل مطران، با بهره گیری از احساسات عمیق و تصاویری شاعرانه، نه تنها عشق را به عنوان یک احساس فردی بلکه به عنوان امری کیهانی و جهانی ترسیم می کند. او در اشعارش عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند معرفی می کند که می تواند زندگی فرد را دگرگون سازد و او را به جهان هستی متصل کند. از سوی دیگر، شهریار نیز با نگاهی نوستالژیک و عاطفی، عشق را در قالبی ساده و دلنشین به تصویر می کشد. او با تاکید بر زیبایی های عشق و ارتباط عاطفی، به وبالایش و نیز شوق و آرزوهای عمیق انسانی اشاره می کند. هدف این مقاله بررسی تجلی عشق در اشعار این دو شاعر و مقایسه نحوه ی بیان و شکل گیری احساسات عاشقانه در آن هاست. بررسی تاثیر رومانتیسم بر زبان و تصاویر شعری این شاعران و چگونگی تجلی عشق به عنوان نیرویی ناچیز و در عین حال قدرت مند، نشان دهنده ی وجود پیوند عمیقی میان عشق و مکتب رومانتیسم در ادبیات فارسی است.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، رمانتیسم ، تجلی عشق ، مکتب ادبی