بررسی رابطه امید به زندگی و پریشانی روانشناختی در بین زنان شاغل متاهل و دارای فرزند

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی امید به زندگی و پریشانی روانشناختی در بین زنان شاغل، متاهل و دارای فرزند، به روش توصیفی و همبستگی انجام شد. جامعه ی آماری شامل حدود ۷۰۰۰۰۰ زن شاغل متاهل دارای فرزند از شهر مشهد بود. از این جامعه، ۳۰۰ نفر بر اساس جدول مورگان و گرجسی با روش نمونه گیری تصادفی و با استفاده از ملاک های ورود انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه ی امیدواری اشنایدر و پرسشنامه پریشانی روانی کسلر (۲۰۰۲)، بود. روش تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و توسط نرم افزار spss۲۲ انجام گردید. یافته های پژوهش نشان داد که بین امید به زندگی و پریشانی روانشناختی رابطه ی معکوس معناداری وجود دارد؛ به طوری که زنان با امید به زندگی بالا، سطح پایین تری از پریشانی روانشناختی را تجربه می کنند. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که امید به زندگی، یک عامل کلیدی در پیشگیری از پریشانی روانشناختی و بهبود سلامت روان زنان است. پیشنهاد می شود برنامه های حمایتی و آموزشی با هدف افزایش امید به زندگی در محیط های شغلی و خانوادگی طراحی شود. این پژوهش گامی در جهت شناخت بهتر چالش های روانی زنان شاغل و ارائه ی راهکارهایی برای ارتقای کیفیت زندگی آن ها محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، پریشانی روانشناختی ، سلامت روانی زنان.