استراتژی های تدریس مبتنی بر فناوری برای حمایت از یادگیری خودمحور در دانش آموزان ابتدایی

در دنیای امروز که تغییرات فناوری در ابعاد مختلف زندگی انسانی نفوذ کرده اند، آموزش و پرورش نیز از این تغییرات بی نصیب نمانده است. در این راستا، فناوری های نوین آموزشی به عنوان ابزارهایی موثر برای ارتقاء کیفیت یادگیری شناخته شده اند. یکی از مفاهیمی که در دو دهه اخیر در حوزه تعلیم و تربیت به طور خاص مورد توجه قرار گرفته، یادگیری خودمحور است. یادگیری خودمحور به معنای فرآیندی است که در آن یادگیرنده به طور مستقل و فعال در فرآیند یادگیری خود شرکت می کند و مسئولیت پیشرفت و موفقیت خود را بر عهده می گیرد. یکی از چالش های عمده در راستای پرورش این نوع یادگیری در دانش آموزان، طراحی و اجرای استراتژی های تدریس مناسب است. در این زمینه، فناوری های آموزشی به عنوان ابزاری قدرتمند، فرصت هایی برای تسهیل و ارتقاء یادگیری خودمحور فراهم آورده اند. این ابزارها از طریق ارائه منابع متنوع، امکان تعامل فردی و گروهی، و ارزیابی های لحظه ای می توانند نقش مهمی در حمایت از فرآیند یادگیری ایفا کنند. بنابراین، درک چگونگی استفاده از فناوری در طراحی استراتژی های تدریس برای پشتیبانی از یادگیری خودمحور در دانش آموزان ابتدایی، به ویژه در دنیای متغیر امروز، امری حیاتی به شمار می آید. با توجه به اهمیت یادگیری خودمحور در توسعه مهارت های فردی و اجتماعی دانش آموزان، خصوصا در دوران ابتدایی، نیاز به طراحی و ارائه استراتژی های تدریس مناسب که بتوانند از فناوری برای حمایت از این نوع یادگیری بهره برداری کنند، بیش از پیش احساس می شود. در این زمینه، چالش هایی نظیر عدم آگاهی کافی از روش های موثر استفاده از فناوری، محدودیت های منابع و تجهیزات، و مقاومت برخی از معلمان در پذیرش فناوری به عنوان بخشی از فرآیند تدریس وجود دارند. بنابراین، این مقاله مروری به دنبال بررسی و تحلیل استراتژی های تدریس مبتنی بر فناوری است که می توانند به طور موثر از یادگیری خودمحور در دانش آموزان ابتدایی حمایت کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودمحور ، فناوری آموزشی ، استراتژی های تدریس ، یادگیری مبتنی بر فناوری ، دانش آموزان ابتدایی.