امر نااین همان در فلسفه آدورنو

تئودور آدورنو با نقد فلسفه این همانی، خواهان معطوف ساختن اندیشه به امر نااین همان است. به باور آدورنو، فلاسفه از پارمنیدس تا دست کم هگل، در صدد رفع تناقضات یعنی سازگاری و وحدت اندیشه با وجود برآمده اند. اما او باتکیه بر اصل تناقض می کوشد تا در برابر این همان سازی فکر با ابژه پایداری کند. به باور او، دعوی به چنگ آوری تمامیت امر واقع به واسطه مفاهیم، توهمی بیش نیست چرا که ابژه ها اموری غیر مفهومی اند و همچنین خصلت کلی‎سازی مفهوم، از درک جزئیت ابژه ها باز می ماند. شیءوارگی که با ظهور سرمایه داری متاخر در جهان حاکم شده است؛ اندیشه را به رنگ قواعد و مناسبات کالایی درآورده و منجر به این همان سازی تجربه شده است. آدورنو در راستای نجات ذهنیت شیءواره، تلاش می کند تا با بازسازی مناسبات سوژه ابژه در ایده وساطت، ابژه ها را از سلطه سوژه رهانده و آنها را در نااین همانی شان بازیابد. بدین نظر، منظومه ای از مفاهیم که خصلتی تاریخی دارند، به گرد یک ابژه جمع می شوند و همچنان که سعی در توضیح و فهم تام و تمام ابژه دارند؛ با این حال چنین فهمی را انتهایی نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

" این همانی ، تناقض ، منظومه ، نااین همانی ، وساطت "