اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد- کودک بر رابطه مادر- فرزند و مشکلات درون نمود دانش آموزان دارای نشانه های اضطراب

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد- کودک بر رابطه مادر- فرزند و مشکلات درونی شده دانش آموزان  دارای نشانه های اضطراب انجام شد. روش: طرح پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون به همراه گروه کنترل در جامعه آماری شامل تمامی مادران کودکان دارای نشانه های اضطراب ۸ تا ۱۲ ساله شهر شاهرود در سال ۱۴۰۰ بود. از میان مادران کودکان دارای نشانه های اضطراب مراجعه کننده به موسسات توانبخشی و آموزشی ۲۰ نفر که ویژگی های لازم از نظر ملاک های ورود را داشتند و در پرسشنامه های سیاهه رفتاری کودکان آخنباخ و رسکورلا (۲۰۰۱) و رابطه والد- کودک پیانتا (۱۹۹۴) نمره پایین تر از میانگین کسب نمودند، به روش نمونه­گیری انتخاب شدند و سپس به شیوه تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش جای دهی شدند. گروه آزمایشی دریافت کننده آموزش بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد- کودک در ۱۰ جلسه (هر جلسه ۲ساعته) بود و مادران گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکردند. یافته ها:  نتایج تحلیل داده ها نشان داد که آموزش بازی درمانی مبتنی بر رابطه والد- کودک بر رابطه مادر- فرزند و مولفه های آن (تعارض، وابستگی و صمیمیت) و همچنین مشکلات درونی شده و مولفه های آن (اضطراب/افسردگی، گوشه گیری/افسردگی و مشکلات جسمانی) در دانش آموزان  دارای نشانه های اضطراب تاثیر دارد (۰۰۱/۰