روابط غیرمالی فرزندخواندگی از منظر فقه و حقوق

اهمیت فرزندآوری و فرزندداری و موانع بر سر آن ها همواره ذهن بشر را برای یافتن راه حل های مناسب درگیر نموده است ؛یکی از این راهها فرزندخواندگی است که تاریخچه آن به رم باستان می رسد.فرزندخواندگی عملی حقوقی است که موجب پیدایش رابطه بین دو شخص می شود که یکی را فرزندخوانده و دیگری را فرزند خواه می نامند و رابطه مزبوز فرزندخواندگی است .فرزندخواندگی به مشکلات زیادی کمک می کندوبه واقع فرزند خواندگی یا تبنی آن است که کسی ، فرد دیگری را که فرزند طبیعی او نیست به فرزندی بپذیرد.اولین قانونی که در ایران با موضوع فرزندپذیری تصویب شد، قانون حمایت از کودکان بی سرپرست مصوب ۱۳۵۳ می باشد و سال های متمادی در ایران برای فرزندپذیری به این قانون استناد می شد.اما همان طور که هر قانونی با توجه به نیازهای روز جامعه باید تغییر کند تا کارآمدتر شود در سال های اخیر نیز این قانون با توجه به مشکلاتی که در امر فرزندپذیری داشت راهگشای افرادی که قصد پذیرش فرزند را داشتند نبود، لذا قانونگذار قانونی با عنوان قانون حمایت از کودکان بی سرپرست و بدسرپرست در سال ۱۳۹۲ به تصویب رساند. با توجه به اهمیت موضوع فرزندپذیری و ابهامات متعدد در مورد روابط غیرمالی بین سرپرست و فرزندخوانده در این مقاله به بررسی روابط غیر مالی فرزندخوانده پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

فرزندخوانده ، سرپرستی ، محرمیت ، نکاح ، روابط غیرمالی