اثر درد مزمن بر تغییرات مغز و تحریک پذیری کورتیکوموتور: مروری بر مطالعات گذشته

درد مزمن شایع ترین علت ناتوانی در جهان است که ۱۷ تا ۴۶ درصد از جمعیت به آن مبتلا هستند. از آنجایی که تجربه درد مزمن با فعالیت در شبکه های متعدد در سیستم عصبی مرکزی (CNS) همراه است ، درد مزمن به عنوانیک اختلال CNS در نظر گرفته می شود. درد مزمن به طور قابل توجهی ساختار و عملکرد مغز را تغیی ر می دهد و منجر به تغییرات عمیق در تحریک پذیری کورتیکوموتور می شود. این وضعیت با سازگاری نوروپلاستیک در نواحی کلیدی مغز درگیر در پردازش درد، از جمله قشر اولیه حسی پیکری ، اینسولا و قشر جلوی پیشانی مشخص می شود. افراد مبتلا به درد مزمن اغلب تحریک پذیری قشر مغز و آستانه حرکتی تغییریافته را نشان می دهند که نشاندهنده افزایش پاسخ دهی قشر حرکتی است . این تغیی رات به حساسیت مرکزی کمک می کند، که درک درد را تقویت می کند و ممکن است شرایط را تشدید کند. علاوه بر این ، درد مزمن با اختلالات عاطفی و شناختی همراه است و تصویر کلی بالینی را پیچیده می کند. درک تاثیر متقابل بین درد مزمن ، تغییرات مغزی و تحریک پذیری کورتیکوموتور برای توسعه راهبردهای درمانی موثری که به هر دو بعد حسی و روانشناختی درد می پردازد، و در نهایت مراقبت و نتایج بیمار را افزایش می دهد، ضروری است .

کلیدواژه ها:

درد مزمن ، تحریک پذیری کورتیکوموتور ، مغز