روش های تربیت فرزندان با توجه به احکام اسلام و آیات قرآنی

تربیت عبارت است از انتخاب رفتار و گفتار مناسب ، ایجاد شرایط و عوامل لازم و کمک به شخص مورد تربیت ، تا بتواند استعدادهای نهفته اش را در تمام ابعاد وجودی خویش به طور هماهنگ پرورش داده و شکوفا سازد و به سوی هدف و کمال مطلوب، به تدریج حرکت کند. طبق مضمون روایات از وظایف مهم ولی کودک نسبت به وی اهتمام به تربیت او است . مقصود از تربیت کودک طوربه خاص آن است که مربی ، طفل را در بعد روحی و اخلاقی پرورش دهد. به گونه ای که جسم و جان و عقل و علم او افزایش یابد و در این باره به طوری انجام وظیفه نماید که آنچه به مصلحت اوست از امور مربوط به دین و دنیای وی ، انجام پذیرد. والدین در کنار تعلیم اصول دین ، می بایست دستورات و احکام شرایع آسمانی را نیز به فرزندان خود آموزش دهند. صرف آموزش هم به تنهایی کافی نیست بلکه طبق آیه زیر، پافشاری ، تاکید، مراقبت و صبر وای تکالیف الهی اعضای خانواده نیز لازم است : وامر اهلک بالصلاه واصطبر علیها (طه /۱۳۲): خانواده خود را به نماز ف رمان ده؛ و بر انجام آن شکیبا باش . بهترین دوران فراگیری راه صحیح زندگی ، ایام طفولیت است ؛ زیرا قدرت تقلید و اقتباس و حس قبول آموزه های روش زندگی در دورن کودکی بسیار شدید است . به طوری که کودک میتواند تمامی اعمال رفتار و گفتار مربی خود را به بهترین صورت حفظ کند و خود را به آن عادت دهد. تربیت قرآنی باید از سوی پدر و مادر در خانواده آغاز شود و به طور مثال پدر و مادر در منزل باید با قرائت روزانه قرآن و عمل به آموزه های قرآنی فرزندان را به شکل غیر مستقیم به قرآن و آموزه های قرآنی جذب کرده و فضایی قرآنی را در خانه ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت ، خانواده ، تربیت قرآنی ، کودکان