اسانس دانه گشنیز (Coriandrum sativum): تعیین ترکیبات شیمیایی، قدرت آنتی اکسیدانی و فعالیت ضدمیکروبی

افزودنی ها و بهبود دهنده های کیفیت مواد خوراکی نقش فراوانی در صنایع غذایی دارند. امروزه با توجه به مسائل ایمنی و سلامت غذایی و نیاز بازار به ورود محصولات خوراکی جدید متناسب با سلیقه متنوع مصرف کنندگان؛ بررسی خواص و معرفی گیاهان و عصاره های آبی و روغنی آن ها به روندی جدید برای پاسخ به این پیش آمد تبدیل شده ا ست. در مطالعه حاضر، پس از تعیین ترکیبات عمده تشکیل دهنده، ویژگی های اسانس دانه گشنیز از نظر میکروبی و اکسیدانی تعیین شد. براساس طیف سنجی با دستگاه گاز-کروماتوگراف، لینالول با مقدار ۴۰/۵۲ % به عنوان ترکیب اصلی سازنده اسانس مشخص شد. همچنین مقدار فنل و فلاونوئید به ترتیب ۶۰/۷۵ میلی گرم گالیک اسید و ۳۳/۷۱۵ میلی گرم کوئرستین در هر گرم اسانس محاسبه شد. دو روش بررسی فعالیت آنتی اکسیدانی DPPH و ABTS، انجام گرفت و مشخص شد در غلظت یکسان (۱۰۰۰ ppm) مهار رادیکال آزاد   DPPH برخلاف ABTS به حد بالاتری از ۵۰ درصد می رسد (۹۵/۵۱ %). کم ترین و بیشترین قطر هاله عدم رشد در روش دیسک دیفیوژن به ترتیب مربوط به باکتری شیگلا دیسانتری (۱۰/۱۴ میلی متر) و باسیلوس سرئوس (۲۴ میلی متر) بود. حداقل غلظت مهارکنندگی برای باکتری­های اشرشیاکلی، شیگلا دیسانتری، سالمونلا تیفی، استافیلوکوکوس اورئوس، لیستریا مونوسیتوژنز و باسیلوس سرئوس به ترتیب ۴، ۸، ۴، ۲، ۲ و ۲ میلی­گرم بر میلی­لیتر بود. حداقل غلظت کشندگی اسانس گشنیز برای باکتری­های مذکور به ترتیب ۲۵۶، ۵۱۲، ۲۵۶، ۲۵۶، ۱۲۸ و ۱۲۸ میلی­گرم بر میلی­لیتر بود. براساس نتایج به دست آمده می توان ادعا داشت که این اسانس در غلظت و دوز مشخص می تواند پتانسیل بالایی در صنعت غذا به عنوان یک ماده افزودنی ایمن و نگهدارنده قوی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

Antimicrobial agent ، Chemical composition ، Coriander seed ، Preservative. ، عامل ضدمیکروبی ، ترکیب شیمیایی ، دانه گشنیز ، نگهدارنده.