بررسی وضعیت مهارت های ارتباط کلامی و غیرکلامی کارکنان راهور (مورد مطالعه: شهرستان بابل)

زمینه و هدف: مهارت های ارتباطی، مجموعه رفتارهای فراگرفته شده و مورد قبولی است که یک پلیس راهنمایی ورانندگی را قادر می سازد با دیگران رابطه موثر داشته و شهروندان را از عکس العمل های نامعقول اجتماعی باز دارد. هدف این پژوهش، بررسی سطح مهارت های ارتباطی کارکنان پلیس راهور از نظر خود و شهروندان است. روش: این پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش، توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری شامل کارکنان پلیس راهور بابل و شهروندان بابل است. اندازه نمونه شهروندان با توجه به نامحدود بودن آنان، طبق فرمول کوکران ۳۸۵ نفر برآورد شد. نمونه گیری از کارکنان به صورت تمام شمار و از شهروندان به صورت در دسترس انجام شد. ابزار گردآوری اطلاعات پرسش نامه مهارت های ارتباطی بارتون (۲۰۱۴) شامل ۲۰ گویه است. روایی محتوای پرسش نامه پس از تغییرات جزیی توسط خبرگان و پایایی آن بر اساس ضریب آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفته و برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون های تی تک نمونه ای استفاده شد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که کارکنان راهور بابل، از نظر هر دو گروه شهروندان و کارکنان راهور، دارای قدرت بیان و توانایی گوش دادن به عنوان مهارت های ارتباط کلامی و آراستگی و احترام متقابل به عنوان مهارت های ارتباط غیرکلامی هستند ولی از سطح قابل قبولی در مهارت زبان بدن برخوردار نمی باشند. هم چنین مهارت گوش دادن از سطح کم تری نسبت به مهارت های تایید شده دیگر دارد. نتیجه گیری: از یافته های بالامی توان نتیجه گرفت که کارکنان راهور بابل باید روی مهارت های زبان بدن و توانایی گوش دادن اهتمام ورزند، از جمله مواردی که می توان به کارکنان توصیه کرد، اجتناب از خنده های اجباری، دست در جیب گذاشتن، تمرکز بر حرکت بی قرار پا، یادداشت و شنیدن تمام سخنان شهروندان است.

کلیدواژه ها:

مهارت کلامی ، مهارت غیر کلامی ، پلیس راهور