تاثیر لیکورایز و تمرین شنا بر PPARG بافت قلبی موش های صحرایی نر دیابتی

مقدمه و هدف: بیماری دیابت و روش های درمان و پیشگیری از آن در دهه های اخیر مورد توجه قرار گرفته است و استفاده همزمان از تمرینات ورزشی به شکل منظم و گیاهان دارویی توصیه شده اند. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی نقش لیکورایز و تمرین شنا بر پاسخ بیان ژن PPARG در بافت عضله قلبی موش های صحرایی نر دیابتی بود.روش شناسی پژوهش : پژوهش حاضر از نوع تجربی و بنیادی بود. ۵۵ سر موش خریداری شد و سپس در ۵ گروه ۱۱ تایی تقسیم شدند. گروههای مورد بررسی عبارتند بودند از: گروه سالم ، گروه کنترل دیابتی ، گروه دیابتی + مصرف لیکورایز، گروه دیابتی + تمرین و گروه دیابتی + تمرین + لیکورایز. برنامه تمرینی اصلی شامل شنا کردن در استخر ویژه جوندگان و مخزن آب ویژه شنا به مدت ۶ هفته و ۵ جلسه در هفته بود. به منظور دیابتی کردن موشها استرپتوزوتوسین به میزان ۵۵-۶۰ میلی گرم بر کیلوگرم به صورت زیرجلدی بین دو گوش تزریق شد و موش هایی که قند خونشان بالاتر از ۲۵۰ میلی گرم بر دسی لیتر بود به عنوان نمونه دیابتی انتخاب شدند. به دو گروه از موش های دیابتی لیکورایز با دوزهای ۳۰۰ میلی گرم ، هر روز ساعت ۱۲ ظهر به صورت خوراکی به وسیله لوله های معدی داده شد. پس از ۶ هفته ، موش ها با کتامین و زایلازین بی هوش شدند و عضله قلبی آنها استخراج شد. جهت تجزیه و تحلیل یافته های تحقیق در بخش آمار توصیفی از میانگین و انحراف استاندارد و برای بررسی نحوه توزیع یافته ها از آزمون شاپیروویلک استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون آنالیز واریانس دو راهه و آزمون تعقیبی توکی انجام شد. (۰۵/۰ .(P≤یافته ها: نتایج نشان داد اثر متقابل تمرین شنا و لیکورایز بر بیان ژن PPARG از نظر آماری دارای کاهش معنادار بود. (۰۵/۰. (P≤بحث و نتیجه گیری : تحت شرایط دیابتی فعالیت و میزان بیان ژن PPARG در بافت های مختلف علی رغم نقش متابولیکی و مهم ، کاهش یافته است . تمرین شنا به همراه مصرف مکمل لیکورایز با تنظیم مثبت بیان ژن PPARG می تواند در پیشگیری و درمان بیماری دیابت موثر باشد.

کلیدواژه ها:

لیکورایز ، تمرین شنا ، ژن PPARG ، دیابت .