بررسی تاثیر میکروپلاستیک های پلی وینیل کلراید در تصفیه فاضلاب و گرفتگی غشا در سیستم بیوراکتور غشایی

به ذرات با سایزی کمتر از ۵ میلیمتر میکروپلاستیک میگویند که به مرور مواد شیمیایی زیادی از آنها خارج ووارد محیط زیست میشود. تصفیه خانه های فاضلاب نقش مهمی را در آزادسازی میکروپلاستیک ها در محیطزیست ایفا میکنند. روش بیوراکتور غشایی (MBR) در میان تمام روشها بهترین بازده را دارد، اما مهمترین عیب آن گرفتگی غشا میباشد که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است. خوراک ورودی به سیستم دارای COD, ۶۰۰mg/L بود. آنالیز COD برای اندازه گیری مواد آلی موجود در سیستم انجام شد. در حالت پایا میزان درصد حذف در بیوراکتور شاهد به ۵±۸۴/۷۶% و در بیوراکتور حاوی میکروپلاستیک ها به ۵±۹۲/۴۸% رسید. طبق نتایجFTIR نیز در خروجی بیوراکتور حاوی میکروپلاستیک ها، گروه های عاملی مربوط به پلی وینیل کلراید مشاهده نشد. در حالت کلی، میتوان نتیجه گرفت حذف میکروپلاستیک ها توسط غشا به درستی صورت گرفته است.