مقایسه پایداری نانوذرات طلای تثبیت شده با پلی وینیل پیرولیدون در محیط آبی در حضور گاز ازن و منعقدکننده آلومینیوم سولفات

در این مطالعه، پایداری نانوذرات طلای تثبیت شده با پلی وینیل پیرولیدون (PVP-AnUPs) در محیط آبی حضور گاز ازن و منعقدکننده آلومینیوم سولفات مورد بررسی قرار گرفت. نانوذرات PVP-AuNPs با استفاده از روش احیای شیمیایی در محیط اتیلنگلیکول سنتز و قطر هیدرولیکی ((Z-average) و شاخص پراکندگی (PdI)به عنوان پارامترهای موثر بر پایداری نانوذرات مورد ارزیابی قرار گرفتند Z-average و PdI نانوذرات اولیه به ترتیب برابر ۲۹nm و ۰/۱۰۲ بدست آمد که در حضور گاز ازن، مقادیر فوق به ۱۲۷۹nm و ۰/۸۲۹ افزایش یافت. همچنین، در حضور غلظت ۱mM آلومینیوم سولفات، Z-average و PdI به ترتیب به ۴۵nm و ۰/۱۲۵ تغییر کرد، در حالیکه در غلظت ۵mM آلومینیومسولفات این مقادیر به ۴۷۵nm و ۰/۳۲۶ رسید. آنالیز FTIR نشان داد که ازن از طریق تجزیه پوشش پلیمری PVP بر دافعه استریکی غلبه کرده و باعث کاهش پایداری نانوذرات کلوئیدیمیشود. در حالیکه منعقدکننده آلومینیوم سولفات احتمالا از طریق پل زدن بین ذرات به واسطه پوشش پلیمریسبب کاهش پایداری و تجمع نانوذرات میشود. در پایان امکان ته نشینی و جداسازی نانوذرات تجمع یافته بااستفاده از نیروی گرانش فراهم می شود.