تهیه و بررسی عملکرد فیلم دهانی سریع حل شونده ی پردنیزولون در شرایط برون تنی

پردنیزولون از دسته داروهای کورتیکواستروئیدی با حلالیت کم در آب است که منجر به زیست دسترس پذیریکم آن می شود. هدف از این پژوهش، افزایش حلالیت پردنیزولون با تهیه کمپلکس دارو/سیکلودکسترین درحضوریک پلیمر آبدوست مناسب است. چهار پلیمر محلول در آب (هیدروکسی پروپیل متیل سلولز HPMC پلی وینیل الکل PVA، پلوکسامر Poloxamer و سدیم کربوکسی متیل سلولز NaCMC) مورد بررسی قرار گرفت و HPMC به دلیل بیشترین میزان افزایش حلالیت دارو، به عنوان پلیمر مناسب انتخاب شد. کمپلکس های سه گانه به روش خشک کردن انجمادی تهیه شدند. کمپلکس بهینه با نسبت مولی ۱:۱ از دارو و بتاسیکلودکسترین و ۰/۵ درصد وزنی/حجمی HPMC بعنوان بهترین ترکیب برای دستیابی به فرمولاسیون مناسبی از پردنیزولون با حلالیت ۱۷/۲۶ برابر حلالیت اشباع پردنیزولون خالص در آب انتخاب شد.