دانش بومی سازگار با کم آبی در مناطق خشک ایران

خشکسالی اولین و مهم ترین مسئله قرن ماست . با افزایش تغییرات اقلیمی ، خشکسالی در خاورمیانه ، منطقه ای که از نظر حجم منابع آب شیرین در یکی از پایین ترین سطوح جهان قرار دارد، طی ۴۰ سال گذشته بیش تر و متداولتر شده است . بر همین اساس، کارشناسان تاکید دارند که در این مناطق باید ایدههایی در راستای آمادگی در برابر بدترین شرایط خشکسالی مطرح و اجرا شود. مقاله حاضر مقاله کیفی است که به شیوه توصیفی و با استفاده از داده های کتابخانه ای و اینترنتی و مشاهده مستقیم انجام شده است . در مواجه با معضل کم آبی ، راهکارهای مقابله و سازگاری وجود دارند. مقابله طبعا هزینه بیش تری دربردارد. در عوض، راهکارهای سازگاری علی الخصوص مبتنی بر دانش بومی ، دارای هزینه کمتر و قابل اجرا در مقیاس وسیع تر هستند. دانش بومی ، حاصل تجربیات قرنهای درازمدت زندگی انسان است که با این دانش سرو کار داشته اند و طی فرآیند آزمایش و خطا بدان دست یافته اند. مقاله حاضر به ارائه برخی راهبردهای سازگاری با کم آبی در محیط های خشک مرتبط با دانش بومی می پردازد و در ادامه پیشنهاداتی در این زمینه مطرح شده است . از آنجا که دانش بومی در مدیریت منابع آبی توام با پایداری و سازگاری زیست محیطی توصیف شده است ، به نظر می رسد تلفیق دانش بومی و دانش نوین می تواند کمک کننده باشد .

کلیدواژه ها:

کم آبی ، دانش بومی ، سازگاری ، ایران.