بررسی تاثیر طرحواره درمانی خانواده محور با درمان حمایتی بر اختلال شخصیت مرزی و مقایسه آن با رویکرد بدون درمان حمایتی

طرح واره درمانی رویکردی درمانی در روانشناسی است که توسط جفری یانگ پایه گذاری شده است و برای درمان اختلالات شخصیت و اختلالات مزمن محور دو راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی، مانند بیمارانی که به سایر درمان ها مثل درمان کلاسیک شناختی رفتاری پاسخ نداده اند یا بازگشت علایم را دارند به کار می رود. طرح واره درمانی، رویکردی یکپارچه نگر است که از ترکیب نظریه ها و تکنیک هایی که از قبل وجود داشته اند حاصل شده است؛ مانند درمان شناختی رفتاری، روان تحلیلی روابط شیء، نظریه ی دلبستگی و گشتالت درمانی. با توجه به گسترش روزافزون بیماری های مزمن و نقش مخرب آنها، اختلال شخصیت مرزی (به انگلیسی: Borderline personality disorder (BPD)) شایع ترین اختلال شخصیت در گروه بیماری های روانی مزمن است. بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در مرز روان نژندی و روان پریشی قرار دارند و مشخصه آن ها ناپایداری حالت عاطفی، خلق پریشان، ترس شدید از رها شدن، روابط پرتنش و ناپایدار و خودانگاره آن هاست. این اختلال را به نام های شخصیت انگاری، اسکیزوفرنی شبه نوروتیک (که پاول هوخ و فیلیپ پولیتن وصف کرده اند) و اختلال منش روان پریشانه نیز خوانده اند. در ICD-۱۰ نیز اختلال شخصیت دارای بی ثباتی هیجانی نامیده شده است. هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی خانواده محور با و بدون درمان حمایتی است. برای کاهش علائم بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی انجام شد. میانگین علائم اختلال شخصیت مرزی در درمان حمایتی و طرحواره درمانی خانواده محور قبل از مداخله گروهی به ترتیب برابر با ۱۳.۶۴ و ۱۱.۰۰ و پس از مداخله ۱۱.۲۴ و ۷.۹۲ بود. درمان ترکیبی طرحواره درمانی خانواده محور با حمایت درمانی باعث کاهش بیشتر علائم اختلال شخصیت مرزی نسبت به درمان خانواده محور بدون حمایت درمانی شده است. بنابراین، پیشنهاد می شود که حالت ترکیبی طرحواره درمانی خانواده محور و حمایت درمانی باید در اولویت مداخلات درمانی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال شخصیت مرزی ، درمان حمایتی ، طرحواره درمانی خانواده گرا