نگاهی تطبیقی به گفت وگوی دراماتیک در رمان های بره گمشده راعی از هوشنگ گلشیری و وسوسه از گراتزیا دلددا

قدمت گفت­وگو به آغاز سخن گفتن و مکالمه بشر برمی­گردد. نخستین گفت­وگو با عمل همراه بوده است. از این رو، درام که ماهیتی کنشی دارد، بیانگری خود را در قالب گفت­وگو یافته است. گفت وگو در نمایشنامه یا فیلم، یک گفتار دراماتیک خیالی است که همه موارد اضافه گفت­وگو را حذف می­کند. این نوع گفت­وگو، مجموعه مشخصی از اهداف و زمان محدودی را برای رسیدن به آن ها دارد. از کارکردهای گفت­وگوی دراماتیک، عمق بخشیدن به شخصیت­ها و پیشبرد طرح است. این ویژگی می­تواند در داستان هم کارکرد داشته باشد؛ یعنی در عین تفاوت میان عنصر گفت­وگو در داستان و درام؛ یک اثر داستانی می­تواند واجد گفت­وگوی دراماتیک باشد که این موضوع به معنای داشتن ظرفیت نمایشی و قابلیت اقتباسی است. در این پژوهش، دو رمان بره گمشده راعی از هوشنگ گلشیری و وسوسه از گراتزیا دلددا به شیوه تطبیقی از منظر دیالوگ دراماتیک بررسی شده­اند. شیوه پژوهش توصیفی تحلیلی و به روش کتابخانه­ای و اسنادی است. بررسی این عنصر برجسته نمایشی، ضمن تایید ظرفیت نمایشی این دو اثر، نشان داد که در این دو رمان، گفت وگو از عناصر مورد نظر این نویسندگان بوده و بر بار دراماتیک آثار آن ها افزوده است. با این اوصاف می توان به این دو اثر به عنوان منبعی برای اقتباس سینمایی یا نمایشی نگاه کرد.

کلیدواژه ها:

گفت وگوی دراماتیک ، درام ، بره گمشده راعی ، گلشیری ، وسوسه ، دلددا