چارچوبی برای ادغام سواد بوم شناختی، سواد آب و شهروندی زیست محیطی به عنوان راهبرد مقابله بابحران آب در سکونتگا ههای شهری مورد مطالعه: شهر بیرجند

بحران آب به شرایطی اطلاق میشود که در آن مقدار آب شیرین در دسترس از میزان تقاضا کمتر باشد. تفاوت کم آبی با بحران آب این است که کم آبی یک پدیده طبیعی است در حالی که بحران آب در شرایطی اتفاق می افتد که انسانها به ویژه در بعد مدیریتی و حاکمیتی بدون توجه به کم آبی طبیعی اقدام به افزایش جمعیت و فعالیت در یک منطقه می نمایند و بدین ترتیب یک پدیده طبیعی در اثر دخالت انسانی به یک پدیده بحرانی از سان ساخت تبدیل میشود. پژوهش حاضر به دنبال پاسخ به این سوال با توجه به چارچوبی برای افزایش سطح آگاهی شهروندان از نظر سواد آب و سواد بوم شناختی و شهروندی زیست محیطی به عنوان راهبردی جهت مقابله با بحران آب در شهر بیرجند نگاشته شده است. هدف از این پژوهش ارائه یک چارچوب جامع است که بتواند سواد بوم شناختی سواد آب و شهروندی زیست محیطی را به عنوان راهبردی موثر برای مقابله با بحران آب در سکونتگاههای شهر بیرجت ادغام کند. این چارچوب به دنبال ارتقاء آگاهی و دانش شهروندان در مورد مسائل زیست محیطی و آب و همچنین تقویت احساس مسئولیت و اقدام فعالانه آنها در حفاظت از منابع آب و محیط زیست است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر آمار و اطلاعات و داده های موجود و منابع اسنادی و کتابخانه ای است. با توجه به سرعت روزافزون جمعیت جهان عدم کفایت منابع طبیعی به ویژه آب به یکی از موضوعات مهم افکار عمومی جهان تبدیل شده است. به منظور حفظ محیط و کیفیت زندگی از جمله مدیریت صحیح منابع طبیعی باید مفاهیم و مهارتهای اساسی دانش مرتبط با مشکلات زندگی واقعی در این فرایند گنجانیده شود. مصرف فعلی آب در زندگی روزمره ما به هیچ وجه نشانی از پایداری محیطزیست و پایداری اجتماعی را نداشته و برای بهبود جریان وضعیت توسعه پایدار در خصوص انسان و محیط جهانی باید به فکر الگوی جدیدی باشیم به عنوان محور الگو جدید سواد ابی یک روش و مفهوم مناسب برای توسعه پایدار است. یافته های تحقیق نشان داد که با توجه به این ظرفیتها ارائه یک مدل مفهومی از ادغام سواد بوم شناختی ، سواد آب، شهروندی زیست محیطی میتواند منجر به مقابله با بحران آب در سکونتگاه های شهری گردد.

کلیدواژه ها:

سواد آبی ، توسعه پایدار ، بحران آب ، شناخت محیط زیست