مقایسه فعالیت عضلات تنه با استفاده از سیگنال های الکترومایوگرافی در مدل ها و وزن مختلف کوله پشتی

اثرات بیومکانیکی انواع کوله پشتی همیشه مورد توجه پژوهشگران قرار می گیرد. یکی از جنبه های کمتر بررسی شده، تفاوت در الگوهای فعال سازی عضلانی در هنگام حمل انواع مختلف کوله پشتی ها است که این مطالعه به بررسی این تفاوت ها می پردازد.در این تحقیق، فعالیت عضلات تیبیالیس قدامی، گاستروکنمیوس میانی، گاستروکنمیوس جانبی، واستوس مدیالیس، واستوس جانبی، عضله دو سر رانی، نیمه وتری، گلوتئوس ماکسیموس و گلوتئوس مدیوس در میان هشت فرد با میانگین سنی۲۰تا۲۸ سال، هنگام حمل پنج نوع کیف کوله پشتی مختلف با استفاده از الکترومیوگرافی اندازه گیری می شود. نتایج نشان می دهد که در هر پنج نوع کوله پشتی، الگوی کلی فعالیت عضله واستوس مدیالیس در تمام کوله پشتی ها به تدریج کاهش و سپس افزایش می یابد، به این معنا که این عضله بیشترین نوسان را در طول زمان دارد. همچنین، فعالیت عضله گلوتئوس ماکسیموس در هنگام حمل کوله پشتی سوم به طور قابل توجهی کمتر از دیگر کوله پشتی ها است، در حالی که بیشترین فعالیت این عضله در کوله پشتی چهارم ثبت می شود. این تفاوت ها ممکن است به ویژگی های آناتومیکی و طراحی متفاوت کوله پشتی ها مربوط باشد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که نوع کوله پشتی به طور قابل توجهی بر الگوی فعال سازی عضلات تاثیر می گذارد. بنابراین، توصیه می شود که طراحی کوله پشتی ها متناسب با نوع استفاده انجام گیرد تا ضمن به حداکثر رساندن کارایی، از بروز آسیب های ورزشی پیشگیری شود. همچنین، مربیان می توانند با آموزش صحیح نحوه ی حمل کوله پشتی و آگاه سازی افراد از نحوه استفاده صحیح از عضلات و مفاصل در هر نوع کوله پشتی، علاوه بر کاهش آسیب های احتمالی، به بهبود وضعیت بدن و پیشگیری از آسیب عضلانی کمک کنند.

کلیدواژه ها:

آسیب های اسکلت عضلانی ، کوله پشتی ، فعال سازی عضلانی ، پیاده روی ، اندام تحتانی