بررسی مقایسه ای رمان های «زمستان ۶۲» اسماعیل فصیح و «سفر به انتهای شب» لویی فردینان سلین با تکیه بر مولفه های ادبیات پایداری

پیامد جنگ ها فقط شامل مبارزان جنگ نمی شود؛ بلکه بر همه ساکنان سرزمین های در حال جنگ تاثیر می گذارد. هنر و ادبیات نیز از پدیده جنگ به عنوان الهامی غنی استفاده می کند. باتوجه به تفاوت های فرهنگی و ایدئولوژیک کشورهایی که در حال جنگ هستند، باید دید که هر ملتی واقعیت جنگ را در ادبیات خود چگونه به تصویر می کشد؛ ازاین رو، مطالعه رمان «سفر به انتهای شب» لویی فردینان سلین و رمان «زمستان ۶۲» اسماعیل فصیح به شکل مقایسه ای می تواند چگونگی نمود مولفه های ادبیات پایداری و تصویر جنگ را به زیبایی نشان دهد. این پژوهش با این پرسش که مولفه های ادبیات پایداری (وطن، مذهب، شهادت طلبی، دعوت به مبارزه و پایداری، توصیف جنایت ها و بیداد دشمن و امید به آینده) چه شباهت ها و تفاوت هایی در آثار این دو نویسنده دارند، بررسی و مقایسه شده است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی به بررسی مولفه های ادبیات پایداری در دو رمان پرداخته است. برای رسیدن به این منظور، ابتدا مولفه های پایداری تعریف شد و سپس با مطالعه متن رمان ها، بخش های مرتبط با این مولفه ها شناسایی و کدگذاری و در ادامه، مقایسه و تحلیل شدند. با توجه به گستردگی مولفه ها فقط به هفت مورد پرداخته شد. در این دو داستان، نمونه هایی چون نگاه به جنگ، مرگ، قهرمان مشترک، توصیف جنایات دشمن، با یکدیگر همسانی دارند. در «زمستان ۶۲» به مفاهیمی همچون ارزش دادن به مسئله شهید و شهادت، فداکاری در راه میهن، امید به آینده و مبارزه و پایداری در برابر دشمن بیشتر پرداخته شده است که شاید ریشه در فرهنگ ایرانی اسلامی دارد. زبان سلین و نگاه بدبینانه او به انسان سبب شده است آثارش به خصوص رمان «سفر به انتهای شب»، مورد توجه بسیاری از نویسندگان جهان در کشورهای مختلف قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مولفه های ادبیات پایداری ، زمستان ۶۲ ، سفر به انتهای شب ، اسماعیل فصیح ، لویی فردینان سلین