تاثیر کاربرد قبل از برداشت اسپرمیدین روی حفظ کیفیت و بهبود عمر انبارمانی در دو رقم هلو

هلو (Prunus persica L.) از خانواده گلسرخیان (Rosaceae) و از مهم ترین میوه های مناطق معتدله محسوب می شود. کیفیت میوه از عوامل مهم در گسترش و بازاریابی این محصول به شمار می رود. کاربرد برخی مواد شیمیایی و هورمونی نقش بسزایی در افزایش ماندگاری و کیفیت میوه ها دارند. آزمایشی به منظور ارزیابی امکان افزایش کیفیت میوه در دو رقم هلو «انجیری خونی» و «گجیرگانات» با استفاده از تیمارهای مختلف اسپرمیدین (۰، ۱ ، ۳ و ۵ میلی مولار) در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار انجام شد. محلول پاشی اسپرمیدین ۱۰ روز پیش از رسیدن تجاری (براساس شاخص مواد جامد محلول کل) بر روی درختان ده ساله هلو انجام و پس از برداشت، میوه ها به آزمایشگاه بیولوژی گلدهی و فیزیولوژی رشد و نمو میوه دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز منتقل و پارامترهای کیفی نظیر سفتی بافت میوه، مواد جامد محلول کل (TSS)، اسید قابل تیتراسیون (TA)، pH آب میوه، ویتامین ث، فنل کل، فلاونوئید کل و ظرفیت آنتی اکسیدان کل ارزیابی شدند. نتایج نشان داد اسپرمیدین اثرات معنی دار در سطخ ۵% و ۱% بر صفات کیفی میوه هلو دارد. در هر دو رقم سفتی میوه، اسید قابل تیتراسیون، فنل و فلاونوئید کل، ویتامین ث و آنتی اکسیدان کل میوه افزایش و pH میوه تا حدودی کاهش یافت. بیشترین سفتی بافت میوه، فلاونوئید، TSS و اسید قابل تیتر در رقم «گجیر گانات» و بیشترین مقدار فنل کل، آنتی اکسیدان و ویتامین C در میوه های رقم «انجیری خونی» مشاهده شدند. بیشترین مقدار در اسپرمیدین پنج میلی-مولار و کمترین مقدار آنها در میوه های شاهد ثبت گردید. در هر دو رقم بیشترین مقدار سفتی بافت میوه، اسیدیته قابل تیتراسیون و فلاونوئیدکل مربوط به تیمار ۳ و ۵ میلی مولار اسپرمیدین بود.

کلیدواژه ها:

اسپرمیدین ، صفات کیفی میوه اسپرمیدین ، صفات کیفی میوه