مشخصه های تنش زمین ساختی در فلات ایران با استفاده از تعیین سازوکار کانونی زمین لرزه های ثبت شده

این مقاله ساز و کار کانونی زمین لرزه ها  و مشخصه های تنش در فلات ایران و نواحی اطراف را ارائه می دهد. تمام زمین لرزه های با بزرگی بیش از ۵/۴ که بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۰ میلادی اتفاق افتاده اند، مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات مربوط به این زمین لرزه ها از مرکز بین المللی زلزله شناسی (ISC)  و گزارش داده های زلزله ای (EDR) جمع آوری شدند. از تعداد کل زمین لرزه های مورد بررسی، افزون بر  ۴۰۰ زمین لرزه با قابلیت خوب ارزیابی شده اند که از این تعداد، ۲۲۴ زمین لرزه مربوط به فلات ایران است. براساس اولین قطبش موج P، سازوکار کانونی زمین لرزه ها، محورهای اصلی تنش (P وT) و صفحات گرهی  تعیین و خطاهای مربوطه در حالتی که بیش از یک حل قابل تطبیق بر داده ها باشد، محاسبه گردیدند. شرط مقبولیت و پذیرش صفحه گسلهای ارزیابی شده مبتنی بر خطای محورهای   T , P (کمتر از ۱۵ درجه) و حداقل تعداد قطبش (۳۰=