بررسی روند رشد ساخت فعل در نوشته های فارسی آموزان کره ای (سطح پایه و میانی) براساس رویکرد کاربرد بنیان

زبانشناسی شناختی، شاخه ای است که به مطالعه زبان به منزله بخشی از قوه شناخت می پردازد. ازاین رو، بسیاری از پژوهشگران حوزه های زبانشناسی، علوم شناختی و عصب شناسی زبان به آن توجه ویژه ای داشته اند. دستور ساخت، یکی از دستورهای شناختی است که همچون زبانشناسی شناختی، قوه شناخت را مبدا تحلیل قرار داده است. این دستور، دستوری توانمند در ارائه تحلیلی جامع و یکپارچه از زبان به شمار می رود. در دستور ساخت تمام الگوهای زبانی به ‍مثابه ساخت تلقی می شوند. یکی از این ساخت ها، ساختار موضوعی فعل است که پل ارتباطی نحو و معنا محسوب می شود. بنابراین باتوجه به اهمیت افعال و یادگیری آنها، در این پژوهش برآن شدیم تا ساختار های ظرفیتی و ساخت موضوعی افعال در ۳۰ نوشته فارسی آموزان کره ای سطح پایه و ۳۰ نوشته فارسی آموز سطح میانی را طبق نظریه دستور شناختی گولدبرگ (۱۹۹۵) و نیز ساختار های ظرفیتی مهرجو (۱۳۹۷) مورد بررسی قرار دهیم. در بررسی های انجام شده، در سطح پایه ۵۴ فعل (غیرتکراری) و در سطح میانی ۱۱۴ فعل (غیرتکراری) دیده می شود که از میان آنها بیشترین تعداد از نوع افعال دو ظرفیتی و یک ظرفیتی هستند و از میان ساخت های موضوعی، «ساخت مسیر» در هر دو سطح بسامد بیشتری دارند. درنهایت طبق مبانی رویکرد کابردبنیان، روند رشد تدریجی و تکوینی ساخت فعل از سطح پایه به سطح میانی در فارسی آموزان کره ای مشاهده و تبیین می شود. فرآیند فراگیری افعال در متون نوشتاری درگذر از سطح پایه به سطح میانی رشدی با شیب ملایم دارد که این تکوین نیز حاصل برهم کنش ساز وکارهای شناختی و درونداد زبانی تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

زبان شناسی شناختی ، ساخت موضوعی فعل ، ساخت ظرفیتی فعل ، رویکر کاربردبنیان ، فارسی آموزان کره ای