مقایسه استرس ادراک شده، احساس انسجام و پایبندی به درمان در زنان مبتلا به دیابت نوع یک و دو

هدف از پژوهش حاضر مقایسه استرس ادراک شده، احساس انسجام و پایبندی به درمان در بیماران مبتلا به دیابت نوع یک و دو بود. روش پژوهش از نوع علی-مقایسه ای بود. جامعه آماری را کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع یک و دو شهر تبریز در سال ۱۴۰۲ بود که عضو انجمن دیابت این شهر بودند تشکیل دادند. نمونه آماری شامل ۱۰۰ نفر از بیماران مبتلا به دیابت نوع یک و دو؛ (۵۰ نفر) زنان مبتلا به دیابت نوع یک و (۵۰ نفر) زنان مبتلا به دیابت نوع دو بودند. به¬منظور مقایسه با گروه هدف، با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با استفاده از پرسشنامه های استرس ادراک شده کوهن (۱۹۸۳)، احساس انسجام فلسنبرگ (۲۰۰۶) و تبعیت از درمان بیماری¬های مزمن مدانلو (۱۳۹۲) مورد آزمون قرار گرفتند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها، از آزمون تحلیل واریانس چندمتغییره (مانوا) استفاده شد. تجزیه و تحلیل فرضیه ها نشان دهنده این بود که بین بیماران مبتلا به دیابت نوع یک و دو از نظر استرس ادراک شده و مولفه های آن (خودکارآمدی ادراک شده و درماندگی ادراک شده) (۰۵/۰P>) ، احساس انسجام و مولفه های آن (فهم پذیری (توانایی درک)، توانایی مدیریت و معناداری) (۰۵/۰P>) و پایبندی به درمان و مولفه¬های آن (اهتمام در درمان، تمایل به مشارکت در درمان، توانایی تطابق، تلفیق درمان با زندگی، چسبیدن به درمان، تعهد به درمان و تردید در اجرای درمان) (۰۵/۰P>) تفاوت معنی دار وجود ندارد. با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت میزان استرس ادراک¬شده، احساس انسجام و پایبندی به درمان در هر دو گروه بیماران مبتلا به دیابت نوع یک و دو به یک اندازه است.

کلیدواژه ها:

استرس ادراک شده ، احساس انسجام ، پایبندی به درمان ، دیابت نوع یک و دو.