از شهر آسیب پذیر به شهر تاب آور: تحولی نوین در مدیریت شهری

با توجه به روند رو به رشد شهرنشینی و افزایش جمعیت شهری در جهان، و پیش بینی های صورت گرفته انتظار می رود ۷۰ درصد از جمعیت جهان تا سال ۲۰۵۰ در مناطق شهری زندگی کنند، شهرهای بسیاری در سراسر جهان در برابر رویدادهای طبیعی و انسانی آسیب پذیر هستند. زلزله ، سیل ، آتش سوزی و ... می توانند خسارات جانی و مالی بسیاری به بار آورند. شهرهای آسیب پذیر در برابر مخاطرات طبیعی و انسانی ، بیش از پیش در معرض تهدید قرار دارند. این امر برای کشورها به خصوص کشورهای در حال توسعه بسیار مهم است که با اتخاذ استراتژی های برنامه ریزی و سازگاری مناسب برای بازیابی از ناملایمات، تاب آوری خود را بهبود بخشند. ارزیابی تاب آوری قبل از ایجاد اختلال و اجرای اقدامات پیشگیرانه مناسب ، تاب آوری سیستم را افزایش می دهد و عملکرد آن را بهبود می بخشد. تاب آوری نه تنها جنبه های فیزیکی و فنی را در نظر می گیرد، بلکه اخرای پیامدهای اجتماعی ، اکولوژیکی و اقتصادی را نیز با اتخاذیک رویکرد ترکیبی اجتماعی -اکولوژیکی -فنی را در نظر می گیرد. ساخت شهر تاب آور دیگریک ترمیم نقص و بهبود عملکرد برای یک فاجعه خاص نیست ، بلکه نوعی تفکر برای ساخت و ساز و مدیریت شهری است . به این معنا که در ساخت و مدیریت جامعه ، اقتصاد، نهاد، زیرساخت ، محیط و جامعه ، باید تفکر تاب آوری رایکپارچه کرد، تا شهرها بتوانند توانایی تکاملی برای »تطبیق و سازگاری مداوم با بلایا و تغییرات« داشته باشند. در این مقاله ، با تمرکز بر عنوان ”از شهر آسیب پذیر به شهر تاب آور: تحولی نوین در مدیریت شهری ”، به بررسی ابعاد مختلف تاب آوری شهری و راهکارهای ارتقای آن خواهیم پرداخت .

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، کاهش خطر پذیری ، آمادگی برای بحران ، بازسازی و احیا.