اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی ((DBT برانعطاف پذیری شناختی و افسردگی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اتیسم

مقدمه : هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی ((DBT برانعطاف پذیری شناختی و افسردگی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود.روش بررسی : طرح پژوهشی حاضر نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون - پس آزمون بود. جامعه آماری شامل مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر قم در نیمه اول سال ۱۴۰۳بود که تعداد۳۰ نفر(هرگروه ۱۵ نفر) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه گواه قرار گرفتند و به پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال و پرسشنامه افسردگی بک که برای سنجش میزان افسردگی افراد طراحی شده است پاسخ دادند و در پایان تحت درمان رفتار درمانی دیالکتیکی ((DBT در مدت ۸ جلسه ۹۰دقیقه ای قرار گرفتند.یافته ها: نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که اثربخشی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی ((DBT برانعطاف پذیری شناختی و افسردگی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اتیسم معنا دار است .نتیجه گیری: بر اساس تحلیل های انجام شده می توان نتیجه گرفت که رفتار درمانی دیالکتیکی ((DBT برانعطاف پذیری شناختی و افسردگی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اتیسم اثربخش باشد.

کلیدواژه ها:

رفتار درمانی دیالکتیکی ، DBT ، انعطاف پذیری شناختی ، افسردگی ، مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اتیسم ، اتیسم ، AUTISM