آثار نقض قرارداد و خسارت ناشی از آن با مطالعه تطبیقی در فقه و حقوق و اسناد حقوقی ایران

در تعامل حقوقی انسان ها با یکدیگر و بر اساس اراده آنان، قانون حاکم بر آن تعامل، یعنی قرارداد، شکل می گیرد و افراد خود را وفادار و ملزم به این قانون می دانند و عهد شکستن را مذموم و عهدشکنان را سزاوار پرداخت خسارت می شمارند؛ اما به نظر نمی آید تنها اراده فردی در این الزام و التزام موثر باشد، بلکه قرین این اراده فردی، باید به نقش اراده جمعی انسان ها که در پی جذب منافع عمومی تجلی می نماید. مع الوصف تخلف از اجرای تعهدات امری نیست که با تدوین مقررات هرچند جامعه و یا برخورد جدی محاکم قضایی به کلی ریشه کن گردد. در این خصوص لازم است بیان شود که تعهدات و قراردادها زمانی برای طرفین قرارداد دارای ارزش مطلوب و واقعی هستند که از ضمانت اجرای مناسب و کارآمدی برخوردار باشند. از دیرباز برای اینکه متعهد را ملزم به اجرای تعهد کنند و هوس نقض قرارداد به خیال او خطور نکند، شیوه های مختلفی مثل اخذ وثیقه و رهن، وجه التزام و ... در ضمن قراردادها متداول شده است. هریک از آن ها ضمن اینکه کاربرد خاص خود را دارا می باشد به دلیل وجود اشکالاتی در ماهیت و کارکرد آن ها به تنهایی همه اهداف موردنظر و مطلوب طرفین را تامین نمی کنند

کلیدواژه ها:

قرارداد ، نقض قرارداد ، خسارت ناشی از نقض قرارداد ، فقه امامیه ، اسناد حقوقی ایران