تخصیص بهینه قابلیت اطمینان بر اساس سطح اطمینان

یکی از مهمترین اقدامات درمرحله طراحی سیستم های مهندسی ، تخصیص قابلیت اطمینان اجزای آن است . قابلیت اطمینان سیستم به طور معمول از نیازهای ماموریتی تحت شرایط نرمال عملیاتی آن سیستم بدست می آید. تعیین قابلیت اطمینان قطعات و سیستم ها نیازمند ساخت و تست سیستم و زیر سیستم ها است ، در بعضی موارد زمان بسیار زیادی طول می کشد تا نمونه اولیه آن سیستم به طور کامل ساخته شود. از طرفی برای طراحی بهینه ، به سریع ترین راه ممکن قابلیت اطمینان هر زیر سیستم یا هر زیر مجموعه مورد نظر باید بدست آید. برای این منظور از بسیاری از روشهای تقریب قابلیت اطمینان مثل روش آگری ۱، روشهای وزن دهی و روشهایی بر پایه هزینه می توان استفاده کرد. هیچکدام از این روشها قابلیت اطمینان را بر پایه سطح اطمینان۲ تخصیص نمی دهند. در این مقاله روشی را برای تقریب قابلیت اطمینان سیستم با استفاده از سطح اطمینان زیر سیستم ارائه می شود که می توان برای سیستم های پیچیده سری و موازی و یا برای چیدمان سیستم هایی بر اساس K قطعه از N قطعه ۳ استفاده کرد. در این روش با در نظر گرفتن توزیع بتا و روش بیزین قابلیت اطمینان و سطح اطمینان مشخص می شود. با استفاده از الگوریتم ژنتیک و با توجه به قیدهایی مثل تعداد تست و هزینه ، قابلیت اطمینان مورد نیاز را برای هر قطعه یا زیر سیستم به صورت بهینه محاسبه می شود. توانایی روش با استفاده از یک مثال بیان می شود.

کلیدواژه ها:

تخصیص قابلیت اطمینان ، سطح اطمینان ، بهینه سازی ، تعداد تست ، تستهای بدون شکست