بررسی معناشناختی و نسبت سنجی اسماء الهی در حوزه آفرینش

بررسی، شناخت و نسبت سنجی اسماء الهی نقش بسزایی در فهم، ترجمه و تفسیر قرآن کریم دارد. در جستار حاضر، با روش توصیفی- تحلیلی، هشت نام الهی حوزه آفرینش؛ صانع، خالق، فاطر، مبدئ، منشئ، بدیع، بارئ، ذارئ، مورد بررسی قرار گرفته تا بر پایه کاربست ها در شعر و نثر عرب، بافت زبانی و روابط هم نشینی و جانشینی در قرآن کریم، احادیث معصومان، سخن لغت شناسان و مفسران، معنای دقیق و تفاوت های مفهومی و کاربردی آن ها  نمایان شود. این نام ها همگی بر اصل مفهوم آفرینش دلالت دارند، ولی هریک ویژگی مفهومی و کاربردی خویش را دارا است. "صانع" سازنده با دقت، علم و مهارت است. "خالق" به معنای آفریننده بر اساس اندازه و تقدیر است و با ربوبیت و رزق پیوستگی دارد. "فاطر" به معنای پدیدآورنده ای است که نیستی را می شکافد و با توجه به هم نشین هایش بر قدرت و عظمت خداوند دلالت دارد. "مبدئ"، با توجه به مفهوم متقابل آن (معید)، بر آفرینش آغازین دلالت دارد. "منشئ" پدیدآورنده رفعت بخش است. "بدیع" بر نوآوری و بی نیازی آفریدگار از ماده و صورت پیشین دلالت دارد. "بارئ" آفریدگاری است که خود از هر عیب و نقص منزه است و آفریدگانی به دور از عیب و ناراستی می آفریند. "ذارئ" آفریدگار  آفرینش پردامنه و پراکنده است.  بی گمان لازم است تفاوت مفهومی این نام ها ، در ترجمه، تفسیر و  استناد به آیات مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

The Divine names ، The Divine Creation ، The comparison of the Divine names ، Translation of the Holy Quran ، اسماء الهی ، آفرینش الهی ، نسبت سنجی اسماء الهی ، ترجمه اسماء الهی