الگوهای کنش محور در ترجمه نهج البلاغه بر اساس رویکرد اسکوپوس (مطالعه موردی ترجمه بهرامپور ۱۳۹۶ ه .ش)

یکی از مهم­ترین رویکرد­های نقش گرایی که در بررسی مطالعات ترجمه موردتوجه قرار گرفته،  نظریه اسکوپوس است که توسط هانس ورمیر۱در اواخر دهه هفتاد میلادی معرفی گردید. این الگو برخلاف دیگر دیدگاه­های ترجمه­ای که بیش تر بر نقش زبانی استوار هستند، بر نقش متن پای بند است. ورمیر در تفسیر رویکرد اسکوپوس، ابتدا به بیان مفاهیم بنیادی نظریه در قالب بسندگی متن در چارچوب تعادل، بحث انسجام در قالب انسجام درون متنی و بینامتنی، تحلیل فرهنگ و عناصر فرهنگی در ترجمه متن و موضوعیت تحلیل نقشی متن و بررسی عناصر و مفاهیم تاثیرگذار در متن (اطلاعاتی- بیانی و ترغیبی) می­پردازد. در این میان نهج البلاغه یکی از نمودهای آشکاری است که هر یک از سبک های مختلف بیانی از مثل ها، کنایه ها، مجازها و استعاره های مفهومی را شامل می شود. بیشتر این سبک ها و عناصر به جهت تقارن و نزدیکی  به  نظریه  هدفمندی  نقش گرایی ورمیرقابل بررسی هستند. لذا بررسی هریک از این عناصر در ترجمه  بهرامپور از  نهج البلاغه  (۱۳۹۶)  قابل بحث است. پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی درصدد تطبیق ترجمه بهرامپور از نهج البلاغه (۱۳۹۶)  با رویکرد کنش­محور مزبور است. نتیجه پژوهش نشان می دهد که بهرامپور در ترجمه حاضر سعی کرده علاوه بر صراحت گویی، مفاهیم و نمودهای خاص متن را بنابر هدف متن مقصد بازتاب نماید.

کلیدواژه ها:

Translatorial Action Models ، Skopos Theory ، Vermeer ، Nahj al-Balagha ، Bahrampour’s Translation of Nahj al-Balagha ، الگوهای کنش محور ، رویکرد اسکوپوس ، ورمیر ، نهج البلاغه ، ترجمه بهرامپور