مواجهه «سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر» با انقلاب اسلامی (۱۳۵۷- ۱۳۶۰)

اگرچه در روند گسترش و پیروزی انقلاب ایران، در سال های ۱۳۵۶- ۱۳۵۷، جریان اسلامگرا نقش تعیین کننده ای ایفا کرد؛ اما، انقلاب ایران از حضور و مشارکت گاه موثر احزاب و گروههای سیاسی چپ، ملی گرای لیبرال و برخی گروههای دارای گرایشات توامان اسلامگرا، چپ و ملی گرا نیز برخوردار شد. سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر، از جمله تشکل هایی بود که در حاشیه تحولات سیاسی منجر به پیروزی انقلاب اسلامی، حضور کم رنگی داشت.هدف پژوهش: با عنایت به ماهیت کلی انقلاب و قانون اساسی جمهوری اسلامی، که به رغم حضور و مشارکت جریان ها و احزاب سیاسی دارای افکار و علایق سیاسی متفاوت و گاه متعارض، قرائتی مشروط از تکثرگرایی، تحزب و سیاست ورزی حزبی ارائه می داد، در مقاله پیش رو تلاش می شود، به این پرسش پاسخ داده شود که: سازمان پیکار، از آستانه پیروزی انقلاب تا خرداد ۱۳۶۰، چه رویکردی نسبت به کلیت انقلاب اسلامی و به تبع آن، تکثرگرایی و مداراجویی سیاسی، داشت؟روش تحقیق: پژوهش حاضر به روش بررسی تاریخی (توصیفی- تحلیلی) و با بهره گیری از تکنیک ردیابی فرایند انجام می شود.یافته های تحقیق نشان می دهد: سازمان پیکار، از همان آغاز، انقلاب اسلامی را انقلابی ناتمام ارزیابی کرده و در مواجهه با آن مسیر ناهمسازگری، تعارض و نهایتا منازعه در پیش گرفت. مبانی فکری و رویکرد سیاسی سازمان پیکار تعارض آشکاری با تکثرگرایی و مداراجویی سیاسی داشت.

کلیدواژه ها:

سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر ، انقلاب اسلامی ، تکثرگرایی ، توتالیتاریسم ، مارکسیسم